Nieuws uit de parochie

Kentering
di 26 januari '21

Zondag 24 januari 2021, Derde zondag door het jaar (jaar B)

De lezingen van deze zondag gaan over “bekering”.
Bekering, en meer bepaald wat christenen daaronder verstaan – het je toekeren naar God – is een complex gegeven, je kan je daar niet zomaar in een paar zinnen vanaf maken.
Laten we ons daarom vandaag beperken tot één bepaald, maar zeer belangrijk aspect ervan: het gebruik van je tijd. Iemand die zich bekeert, verandert niet alleen van inzicht en overtuiging maar gaat ook zijn manier van leven aanpassen.
En dat heeft uiteraard ook gevolgen voor het gebruik van je tijd.
Als ik mij echt toekeer naar God zal ik ook de tijd waarover ik beschik anders gebruiken. Ik zal automatisch meer bezig zijn met God en het evangelie, met studie en gebed. En, als gevolg daarvan, ook meer werken aan mijn relatie met de mensen. Vooral met mensen voor wie ik iets kan betekenen, mensen die op een of andere manier in nood zijn, niet meetellen, geen aandacht krijgen.
Voor hen tijd maken is het kostbaarste geschenk dat ik hun kan geven.
Maar ook voor andere mensen zal ik meer aandacht hebben. Mensen die het goed maken, gezond zijn, niets te kort hebben, vrienden, collega’s. Ook aan hen zal ik spontaan meer aandacht geven. En tegelijkertijd even spontaan minder bezig zijn met het verwennen van mezelf. Ik zal m.a.w. beter proberen te onderscheiden waar het in het leven echt op aankomt. Zonder mezelf te verwaarlozen.

Crisis
En een tweede fenomeen dat opvalt bij een bekering, is dat ze bijna altijd voorafgegaan wordt door een serieuze crisis.
Op een bepaald ogenblik verliest het leven zijn vanzelfsprekendheid.
Je ziet dat heel vaak in de levens van heiligen.
Velen van hen hebben tijdens hun jeugdjaren een serieuze scheve schaats gereden. Denk aan Ignatius van Loyola en Franciscus van Assisi: aanvankelijk helemaal gefocust, niet op God of op de naasten, maar op eer en aanzien, en helemaal niet vies van zelfverwennerij.
En dan is er ineens die crisis, die hun totaal onverwacht overvalt en die heel hun leuke leventje compleet overhoophaalt: ze worden neergeveld door een ziekte, ze geraken ernstig gewond tijdens een oorlog of geraken op een andere brutale manier geconfronteerd met de broosheid van het bestaan. En vooral met de leegheid van hun eigen bestaan. En dan volgt een vaak maandenlang zich afsluiten van het vroegere leven, schijnbaar wezenloos ronddolen, nadenken, genadeloos scherp durven kijken naar je (vroegere) manier van leven. En dan komt het echte bekeringsmoment: je daarvan afkeren en je toekeren naar . . . heel anders gaan leven.
Je kan heel dat proces dat leidt tot de metamorfose ademloos volgen bij het lezen van heiligenlevens. Maar je vraagt je af: speelt dat alleen maar bij heiligen?
Kunnen wij dat niet meemaken? Wij, de mindere goden, wij, de gewone mensen?

Na corona
Ik ben zeker van wel. Misschien niet even spectaculair als bij grote heiligen, maar wij kennen ook zo’n momenten. Zeker in deze coronatijd. En daarom geloof ik ook niet wat de media (en dan vooral “de boekskes”), ons willen doen geloven: dat de betrachting van ieder van ons alleen maar is zo vlug mogelijk terug ongebreideld kunnen reizen, eten, drinken en seksen. Er wordt zelfs gesproken over “onze schade inhalen”.
Natuurlijk kijkt ieder van ons uit naar de hervatting van het normale leven.
Maar ik ben er zeker van dat ook velen tijdens deze crisis zijn gaan nadenken over de vraag of dat “normale leven” van ons wel zo normaal is.
Vooral tijdens het begin van de coronacrisis zag je dat. Het was duidelijk dat velen waren “stilgevallen” en tot bezinning kwamen. De wandelaars die je ontmoette waren veel meer onthaast en vriendelijk.
Mensen die “normaal” geen tijd hebben, hielden halt en maakten een praatje! De kassiersters in het warenhuis waren zo mogelijk nog vriendelijker dan anders.
En zelfs je schoonmoeder begon in te zien dat je eigenlijk een toffe peer bent.
Maar het duurt nu wat lang en van de aanvankelijke kentering blijft vandaag, uiterlijk althans, niet veel meer over.
En toch ben ik er zeker van dat velen van ons kritischer zijn gaan kijken naar onze “normale” manier van leven. Dat meer mensen vandaag bedenkingen hebben bij ons ongebreideld materialisme en bij de onverbiddelijke plicht om te genieten.
Zelfverwennerij voert immers niet tot echt leven. Het probeert alleen maar een compensatie te zijn voor een leven dat ervaren wordt als leeg en zinloos.

PASTORALE ZONE GLABBEEK LANCEERT KINDERVRIENDELIJKE LICHTMIS-LUISTERWANDELINGEN
di 26 januari '21

Op zaterdag 6 en zondag 7 februari ‘21, telkens van 13 tot 18 uur, organiseert de Pastorale Zone Sint-Franciscus een “Lichtmis-luisterwandeling” voor gezinnen.

Deze wandeling zal doorgaan in en rond de zondagskerk van Kapellen. Je kan kiezen voor een wandeling van 1,5 km (die toegankelijk is voor kinderwagens) en eentje van 4 km.
De wandelingen starten aan de kerk. Onderweg beluister je audiofragmenten en voer je leuke opdrachtjes uit. De laatste opdracht is opnieuw in de kerk. Daar kan je tot 18 uur terecht. Het geheel is op maat van kinderen tot 10 jaar.
Na afloop krijgt ieder gezin een fijne Lichtmis-attentie.

Download je digitale tochtkaart op www.kerkglabbeek.be/lichtmis
Liever een papieren exemplaar? Deze kan je afhalen in de kerk voor je vertrek.

Wat heb je nodig?

  • een babypop in een warm dekentje;
  • en sjaal die dienst kan doen als blinddoek;
  • een zak om takjes en andere schatten in te verzamelen;
  • een smartphone of tablet met internetverbinding;
  • gepast schoeisel;
  • mondmaskers om de kerk te betreden.

Coronamaatregelen zullen strikt toegepast worden. Zo is het mogelijk dat je even moet wachten aan de kerk, zodat er nooit meer dan 15 mensen aanwezig zijn.

Deelname is gratis.

Wij hopen van harte je te mogen ontmoeten op 6 of 7 februari!

OVERLIJDEN JEANNE PIERLET – BUNSBEEK
ma 25 januari '21

zonsondergang (Aangepast)

Op 22 januari ’21 overleed Jeanne Pierlet. We nemen vrijdag 29 januari ’21 om 10 uur in beperkte kring (omwille van de maatregelen m.b.t. de corona-epidemie) gelovig afscheid van haar in de Sint-Quirinuskerk van Bunsbeek.
Deze plechtigheid zal uitgezonden worden via www.kerkglabbeek.be/livestreaming . U wordt uitgenodigd om deel te nemen en mee te bidden.

We betuigen onze christelijke deelneming aan haar familie en wensen hen veel sterkte.
Mogen we vragen om uw gebed voor Jeanne?

De rouwbrief kan u vinden op www.ingedachten.be/nl/overlijdensberichten/overlijden-detail/22-01-2021/jeanne-pierlet

EERSTE COMMUNIE 2021 KERK GLABBEEK
do 21 januari '21

Beste ouders, graag willen we u op de hoogte brengen wat de catechese betreft in voorbereiding van de Eerste Communie 2021 in de kerk van Glabbeek. Onder normale omstandigheden had er een infomoment plaatsgevonden en waren we volop met de catechese bezig.

De datum van de Eerste Communie staat reeds vast: zaterdag 24 april ’21 om 14 uur in de Sint-Niklaaskerk van Glabbeek.

We hopen en rekenen erop dat de coronacrisis dan geen spelbreker meer zal zijn. Wanneer we exact zullen kunnen beginnen aan de voorbereiding weten we nog niet. Het zal wellicht een ingekorte, maar daarom niet minder goede versie worden waar we hopelijk spoedig mee kunnen van start gaan. De bijeenkomsten worden traditiegetrouw door de ouders begeleid.

Wil jullie dochter/zoon in 2021 graag haar of zijn Eerste Communie doen? Laat het ons dan weten via gert.janssens@kerkglabbeek.be uiterlijk 31 januari ‘21. Vul hiertoe het inschrijvingsformulier (zie https://drive.google.com/file/d/1JJZEkjOK9QndRr_10sUNZH7rRrkHQwc1/view?usp=sharing) in. Zo is het makkelijker om met elkaar in contact te komen.

Tot binnenkort!

TOEKOMSTIG PRESIDENT JOE BIDEN IS KATHOLIEK. HEEFT DAT BELANG?
di 19 januari '21

Joe Biden wordt, na J.F. Kennedy, de tweede katholieke president van de VS. En dat Biden een “goede” katholiek is kan nauwelijks betwist worden. Hij is een trouwe kerkganger. Rond zijn pols draagt hij dikwijls een rozenkrans die hij geërfd heeft van zijn in 2015 overleden zoon Beau. Zijn geloof werd niet aangetast maar verdiept door tragische beproevingen. Naar eigen zeggen was dat geloof voor hem een grote steun toen in 1972 zijn eerste echtgenote en zijn dochter omkwamen in een verkeersongeval. En opnieuw toen zijn zoon Beau overleed aan kanker.
En nee, hij stopt zijn geloof niet weg. Hij spreekt graag over zijn warme ontmoetingen met paus Franciscus en over hun beider bekommernis omtrent de problemen van de armoede in de wereld en de klimaatverandering.

Meer op https://igniswebmagazine.nl/politiek/joe-biden-katholiek-heeft-dat-belang/

God ervaren
ma 18 januari '21

Vorige week hadden we het over het overrompelend fenomeen dat religieuze ervaring genoemd wordt. Overrompelend en ook intens gelukkig makend, als dat typisch religieus gevoel van verbonden-zijn met al wat ons omringt ook doortrokken is van het besef dat wij gedragen en gekoesterd worden door een God die van ons houdt en die ons nooit laat vallen, wat er ook gebeurt.
Belangrijk is het, te zien dat het hier gaat om een Hoogmis in iemands godsdienstige beleving, een uniek moment, dat je leven helemaal verandert.
Het is wat Paulus heeft ervaren op de weg naar Damascus, en Franciscus bij zijn ontmoeting met de melaatse.

Dansen
Bovendien wordt het ons geschonken, het is een geschenk.
We moeten het dus niet krampachtig willen zoeken (omwille van de sensatie).
Anderzijds is het wel zo dat we nood hebben aan het regelmatig ervaren van God in ons leven.
En dat kan alleen als wij ook voldoende contact met Hem zoeken in het gebed.
Het is immers belangrijk dat wij af en toe beseffen: hier was Hij, hier heeft Hij mij echt erdoor gesleurd, ik weet dat Hij mij draagt. Kostbare ervaringen zijn dat.
Ze maken het verschil tussen het aannemen van een aantal voortreffelijke, morele leefregels en houdingen en het echt beleven van Gods aanwezigheid in je leven. Het verschil tussen enerzijds een geloof dat bijna helemaal herleid is tot moraal (wat niet echt blij maakt) en anderzijds een geloof dat van je leven een dansen-in-Gods-aanwezigheid maakt en dat je leven, wat er ook gebeurt, toch altijd ook een ondertoon van zin en levensvervulling geeft.

Waakzaam
En daarom is het zo belangrijk dat wij als gelovigen in het Westen terug een gebedscultuur ontwikkelen. We moeten daar niet flauw over doen: we zijn dat kwijt.
Wij moeten niet op zoek gaan naar sensationele ervaringen, maar het is wel belangrijk voor ons dat wij God aanwezig weten in ons leven. En daarom moeten we op zoek gaan naar tekens die op die aanwezigheid wijzen.
In de Bijbel worden wij voortdurend aangemaand om waakzaam te zijn. Om te ontdekken hoe Hij aanwezig is in ons leven.
God heeft ons immers niet als robotten gewild, maar als vrije mensen.
Hij heeft gewild dat wij vrij voor Hem kunnen kiezen, vrij in Hem kunnen geloven. En dat houdt dus ook in dat wij er vrij kunnen voor kiezen om Hem volkomen te negeren. Om te doen of Hij er gewoon niet is.
Dat maakt dus ook dat, wanneer zijn vinger zich laat zien in ons leven, dat nooit op een absoluut dwingende manier gebeurt.
Wanneer Hij ons gebed verhoort, wanneer Hij in situaties van angst en beklemming een deur opengooit en uitzicht en toekomst brengt; wanneer Hij in de meest verstikkende duisternis licht laat binnenstromen, dan zijn wij, net zoals Mozes bij de brandende braamstruik, diep onder de indruk van Zijn aanwezigheid. Soms echter alleen maar even.
Want een sluitend “bewijs” krijgen we nooit. Juist omdat dit onze vrijheid de nek zou omwringen en ons zou verplichten om te geloven.
En daarom moeten we altijd waakzaam blijven, uitkijkend naar elk teken dat van Hem zou kunnen komen. Omdat die tekens nooit echt dwingend zijn.
Je kan ze altijd “rationaliseren”, uitleggen, weg kwebbelen. . .

Vertrouwen
Daar is bovendien nog een bijkomende moeilijkheid.
Hoe meer wij groeien op het gebied van gebed en geestelijk leven, hoe meer we gaan beseffen dat als wij aan God iets vragen voor onszelf, onze vraag iets moet te maken hebben met die geestelijke groei.
En, via die geestelijke groei, met levensvervulling en gelukkig zijn.
Als die geestelijke groei gediend is met een herstelde lichamelijke gezondheid of zelfs met een financiële meevaller, dan zal God het ons geven.
Maar wij moeten onze vragen niet al te concreet formuleren. Een oud christelijk adagium zegt dat God, beter dan wijzelf, weet wat goed voor ons is.
Als je in de knoei zit, leg dan je angst of je verdriet aan Hem voor.
Maar probeer God niet te dicteren wat Hij allemaal moet doen, hoe Hij je moet helpen. Vertrouw op Hem en laat Hij je verrassen. Zijn naam is: Ik zal er zijn.
En dát mogen we gerust letterlijk nemen. Hij is er. En Hij helpt ons. Maar zelden op de manier die wij hadden gehoopt of verwacht.
Pas als je je eigen heel concrete verwachtingen durft loslaten, gaat een mogelijke teleurstelling plaatsmaken voor een warm gevoel vanbinnen.
Want je ervaart: Hij is er wel degelijk en Hij heeft me geholpen, veel beter dan ikzelf had durven dromen.

ZIEKENBEZOEK DOOR PASTOOR LUC
do 14 januari '21

Ik heb vroeger altijd uitdrukkelijk gevraagd dat je me zou verwittigen als een familielid of vriend(in) werd opgenomen in een ziekenhuis of rusthuis en een bezoekje op prijs zou stellen.
Op dit ogenblik echter gelden er, zoals je weet, bijzondere regels. Ik mag momenteel, zoals iedere “vreemde”, niet meer op bezoek gaan in deze instellingen, behalve voor het toedienen van het Sacrament van de zieken.
Regelmatig echter krijg ik nu nog de vraag van mensen die mij laten weten dat iemand die opgenomen is, uitkijkt naar een bezoekje.
Zo iemand antwoorden: “Ik zal het hem zeggen” is natuurlijk niet goed.
Het is zelfs zout op de wonde als daarna blijkt dat ik niet kom opdagen, gewoon omdat ik niet binnen mag.
Veel beter is het de zieke in kwestie de juiste informatie te geven of mij zijn telefoonnummer te bezorgen, zodat ik de situatie zelf kan toelichten.
Grote uitzondering is natuurlijk wanneer, via de directie van het rusthuis of het hospitaal, de patiënt of de familie vraagt voor de toediening van het ziekensacrament. Ik kom dan onmiddellijk, ongeacht de toestand of het ziektebeeld van de patiënt. (Er is altijd beschermende kledij voorhanden.) Maar alleen dán mag het.
Dank voor je begrip.

Pastoor Luc

GEWEZEN INWONER BUNSBEEK BENOEMD DOOR PAUS
wo 13 januari '21

Prof. Bénédicte Lemmelijn (52 jaar) werd op 15 december 2020 door paus Franciscus benoemd tot lid van de Pontificio Commissione Biblica, de Pauselijke Bijbelcommissie, voor een termijn van vijf jaar. Prof. Lemmelijn woonde tot 2004 in Bunsbeek.

De Commissie bestaat uit internationale Bijbelgeleerden en komt samen om vragen over de interpretatie van Bijbelpassages te beantwoorden. De Commissie valt onder de Congregatie voor de Geloofsleer.
Bénédicte Lemmelijn behaalde aan de Katholieke Universiteit Leuven een Licentie in de Godsdienstwetenschappen (1991), en een Licentie in de Godgeleerdheid (1993). In 1997 promoveerde zij aan de Faculteit Theologie en Religiewetenschappen tot Doctor in de Godgeleerdheid. In 2003 werd ze er benoemd als professor Oude Testament binnen de onderzoekseenheid Bijbelwetenschap. Van 2014 tot 2019 was ze vicedecaan internationalisering en daarnaast is ze sinds 2010 verantwoordelijke van het Centrum voor Septuaginta Studies en Tekstkritiek en sinds 2020 coördinator van de onderzoekseenheid Bijbelwetenschap.

Een eerste vrouwelijke Belgische theologe in die pauselijke commissie. Proficiat, prof. Lemmelijn!

GEEN SINT-ANTONIUSFEESTELIJKHEDEN IN WEVER DIT JAAR
di 12 januari '21

17 januari is de feestdag van Sint-Antonius Abt, de patroonheilige van de parochie van Wever. Sinds mensenheugenis wordt dit uitgebreid gevierd: een viering in de kerk en de openbare verkoop van varkenskoppen ten voordele van het goede doel op het voorplein van de kerk door de parochie, het Davidsfonds Glabbeek en de Weverse Kermisfeesten. Omwille van de corona-pandemie kunnen de festiviteiten dit jaar helaas niet plaatsvinden.

Kerk zondagnamiddag open
Om mensen de kans te geven om Sint-Antonius te eren, zal de kerk van Wever open zijn voor stil gebed en bezinning op zondag 17 januari ’21 van 14 tot 16 uur. Kerkbezoek is mogelijk met max. 15 personen tegelijk (corona-maatregelen). Kinderen jonger dan 12 jaar tellen niet mee. Vergeet je mondmasker niet!

BRANDVEILIGHEID KERK KAPELLEN STERK VERHOOGD
zo 10 januari '21

De meeste kerkgebouwen bieden plaats aan honderden mensen, zo ook de monumentale Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk van Kapellen. Het is dan ook erg belangrijk dat, in geval van brand of andere noodsituaties, de kerkgangers het gebouw snel en veilig kunnen verlaten.

De kerkfabriek van Kapellen nam onlangs het initiatief voor een controle van de brandveiligheid van de kerk door de brandweer. Naar aanleiding van de aanbevelingen van de brandweer investeerde de kerkfabriek dan ook de nodige budgetten om dit te kunnen verwezenlijken.
De deuren in het portaal en in de sacristie werden aangepast, zodat deze naar buiten draaien. De deuren werden tevens voorzien van paniekbaren, zodat ze opengaan bij een lichte aanraking.
Er werden op verschillende plaatsen brandblussers geïnstalleerd. En in de stookruimte bij de brander van de centrale verwarming werd een blusinstallatie voorzien.
En tenslotte werden er pictogrammen en een EHBO-koffer aangebracht.

Zo is de kerk van Kapellen dus een stuk brandveiliger geworden!

Pagina's