Nieuws uit de parochie

Contact met God
do 06 mei '21

Zondag 2 mei 2021, Vijfde Paaszondag (jaar B)

Enkele weken geleden vond je op de eerste pagina van ons blad (K&L Glabbeek – Week 16, red.) een artikel van de hand van Dennis Vanden Auweele, auteur van “Bekentenissen van een afvallige atheïst”. De jonge filosoof heeft het daarin over het feit dat iemand die niet wil geloven door geen enkel verstandelijk argument of miraculeus gebeuren zal overtuigd worden.
Bewijs, zegt Vanden Auweele maakt geen geloof. Je moet op de eerste plaats willen geloven, d.w.z. de angst om bij de neus genomen te worden, laten varen.
“Bewijzen” doen weinig of niets ter zake. “Iemand die gelooft, ziet mirakels waar anderen bedrog en hallucinaties vermoeden”.

Zoeken
Vaak zeggen mensen: eerst zien en dan geloven. Maar inzake het al of niet bestaan van God is het net andersom: eerst geloven en dan zien.
Het is pas wanneer je alle innerlijke weerstand hebt laten varen en het geloof een kans geeft, dat de waarheid ervan zich aan je zal ontvouwen. Niet eerder.
Dit houdt dus ook in dat je op zoek moet gaan. Niet, en dat is heel belangrijk, niet naar argumenten, maar naar contact. Contact met God.
Uitkijken naar God. Wachten op God. Een wachten dat soms het karakter aanneemt van een “Waiting for Godot” van Samuel Beckett (die maar niet komt), maar God komt niet op bevel. Uiteindelijk zal blijken dat God meer op zoek is naar ons dan wij naar Hem, maar dat “contact” is absoluut noodzakelijk. Omdat een theoretisch geloof dat alleen gebaseerd is op opvattingen en argumenten of alleen het gevolg is van opvoeding en omgeving, niet beschut is tegen aanvallen van buitenaf.
Een geloof dat stoelt op een relatie met de Heer is dat wel.
Een geloof dat vertrouwelijke omgang met de verrezen Heer inhoudt, leidt tot de ervaring dat Hij er inderdaad is. En zo’n geloof valt niet zomaar omver bij de eerste de beste theoretische tegenwerpingen. Omdat zo’n geloof vaak is uitgegroeid tot een diepe, innige relatie met iemand waarvan je gewoon weet dat Hij onnoemelijk veel van je houdt en alleen maar het beste voor je wil.

Via mensen
Maar hoe zit het dan met de “Goede Werken”, de caritas, mijn liefde voor de mensen?
Uiteraard blijft dat een van de belangrijkste uitingen van ons christen-zijn.
Vaak is het zelfs de enige manier om onze liefde voor God te tonen.
Maar wij zijn er ons wel van bewust dat wij daar geen alleenvertoningsrecht op hebben.
Ook als niet-gelovige kan ik mij inzetten voor de medemensen. Uit politieke of filosofische overwegingen. Of gewoon omdat ik een toffe peer ben.
En dat kan natuurlijk ook gelden voor mensen die wel geloven.
Maar bij christenen speelt toch vooral de gedachte een rol dat God niet alleen van mij houdt, maar van iedere mens. En dat Hij via mij die liefde gestalte wil geven. Dat Hij voor het uiten van zijn liefde mij wil nodig hebben.
Je kent die spreuk wel: God heeft geen andere handen dan de onze.
Zijn liefde voor elke mens werkt bij voorkeur door mensen heen naar anderen.
Hij wil ons nodig hebben en wij willen er bewust op ingaan.
Zowel bij het handelen als bij het willen is er een samenwerking tussen God en mens.
Ik had bijna gezegd: als gelijken. Zo intiem is dit samenspel.

Verbonden
Dit alles houdt natuurlijk ook in dat er een sterke band moet zijn tussen de gelovige mens en de verrezen Heer. Jezus zelf heeft het in het evangelie van vandaag over de ranken die verbonden moeten blijven met de wijnstok.
Een niet mis te verstane vergelijking. De wijnstok is immers leven gevend voor de ranken. De rank die loskomt van de wijnstok verdort.
Los van mij kunt ge niets, zegt Jezus. Een erg boude uitspraak voor mensen zoals wij, die overtuigd zijn van de maakbaarheid van de wereld en van het eigen kunnen.
Maar Jezus mag dat zeggen omdat Hij inderdaad alles voor ons wil en kan betekenen.
Hij wil een tochtgenoot voor ons zijn in het leven, Hij wil ons helpen.
Hij wil een vriend voor ons zijn.

Vragen
Maar vrienden moeten niet alleen maar lief zijn voor elkaar, ze moeten je op tijd ook iets durven vragen. Laatst nog was ik erg teleurgesteld en zelfs een beetje kwaad toen ik ondervond dat een vriend van mij gegeneerd was om mij iets te vragen (iets wat ik graag had willen doen).
Wij mogen er absoluut niet voor terugschrikken om Jezus te vragen ons te helpen.
Wij moeten onze vragen misschien niet al te concreet maken (behalve in hoge nood).
Maar ik kan de Heer wel uitdrukkelijk vragen mij te helpen bij de uitbouw van een zinvol en gelukkig leven. En om, telkens als het leven pijn doet, mij toch te laten voelen dat Hij bij me is, van mij houdt en mij nooit zal laten vallen.
Wij mogen dat vragen want Hij geneert zich ook niet met zijn vraag aan ons.
Jezus vraagt dat wij ons openstellen, opdat doorheen ons, Zijn liefde kan worden doorgegeven aan alle andere mensen.
Wij mogen Hem dus ook wat vragen voor onszelf.
Wat Hij van ons verwacht is ook niet niks.

STUDENTEN WELKOM TIJDENS BLOKPERIODE IN ZAAL GLAZUUR
di 04 mei '21

Heel wat jongeren kiezen ervoor om op een andere locatie dan in hun eigen thuis te studeren, vooral om beter de concentratie te kunnen bewaren. Daarom kunnen studenten, die woonachtig zijn in Groot-Glabbeek en die les volgen aan een hogeschool of universiteit, gratis en coronaveilig kiezen om te blokken in zaal Glazuur. Van eind mei tot eind juni ’21 kunnen blokbeesten terecht in de publieke studeerruimte van het parochiale ontmoetingscentrum, waar tevens gratis wifi, koffie en water ter beschikking gesteld zullen worden. Zaal Glazuur steunt graag dit initiatief van de gemeente Glabbeek.

Geïnteresseerden dienen zich aan te melden via wouter.heeren@glabbeek.be

BEZOEK BIJ MARIA
do 29 april '21

Binnen enkele dagen begint de meimaand en dus ook de Mariamaand. Heel veel mensen zoeken dagelijks troost en geborgenheid bij Maria. Maar wie was en is zij?

Wil jij meer te weten komen over deze eenvoudige en tegelijkertijd heel bijzondere vrouw? Schrijf je dan zeker in voor de zoomsessie “Bezoek bij Maria” op dinsdag 4 mei ’21 om 20 uur. Iedereen van harte welkom!
Inschrijven via geert.narinx@vlbm.be

OVERLIJDEN ROLAND STRUYS – KAPELLEN/KERSBEEK
di 27 april '21

zonsondergang (Aangepast)

Op 25 april ’21 overleed Roland Struys. We nemen deze week in beperkte kring (omwille van de maatregelen m.b.t. de corona-epidemie) gelovig afscheid van hem in de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk van Kapellen, dit omwille van de tijdelijke sluiting van de parochiekerk van Kersbeek.

We betuigen onze christelijke deelneming aan zijn familie en wensen hen veel sterkte.
Mogen we vragen om uw gebed voor Roland?

De rouwbrief kan u vinden op www.ingedachten.be/nl/overlijdensberichten/overlijden-detail/25-04-2021/roland-struys

NIEUWE VERWARMINGSINSTALLATIE VOOR KERK KAPELLEN
di 27 april '21

Omwille van corona zijn de meeste kerken dezer dagen gesloten; zo ook onze zondagskerk, de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk van Kapellen. De voorbije weken werd er van die gelegenheid gebruikgemaakt om een nieuwe verwarmingsinstallatie te plaatsen in de kerk. Oorspronkelijk was het de bedoeling om de vorige stookolie-installatie pas in 2025 te vervangen. Maar bij strenge vorst kreeg de chauffage het kerkgebouw de voorbije winters niet langer voldoende opgewarmd, met ontevreden kerkgangers als gevolg. De chauffageketel was tevens gebarsten. Vandaar de keuze om de vervanging nu reeds te voorzien.

Begin maart werd gestart met het project. De vorige installatie werd ontmanteld en afgevoerd en er werden een brandwerende wand en deur geplaatst, noodzakelijk volgens de huidige veiligheidsregels. Daarna werd de nieuwe luchtverwarmingsinstallatie van de Nederlandse firma “Mark” geplaatst: het gekozen toestel verwarmt alleen al in Nederland en België meer dan 2.000 kerken en heeft dus haar degelijkheid bewezen. Voordelen van het systeem zijn de gunstige prijs, de snelle opwarming, de compacte installatie en de onderhoudsvriendelijkheid.

De financiële middelen voor dit project werden door het gemeentebestuur via het budget 2021 ter beschikking gesteld.

Ondertussen werd de installatie opgestart en zullen de kerkgangers de komende winters in een aangenaam warme kerk eucharistie kunnen vieren.

De Goede Herder
ma 26 april '21

Zondag 25 april 2021, Vierde Paaszondag (jaar B) – Roepingenzondag

Het zal niemand verbazen dat de lezingen in de dagen en weken na Pasen uitsluitend gaan over de Verrijzenis van Christus. Over het groeiend besef bij de leerlingen dat de Jezus die ze hadden zien sterven, nu door hen ervaren wordt als de Levende Heer, die via hen zijn zending wil verder zetten. En dat is natuurlijk ook niet meer dan normaal. Want als de verrijzenis werkelijk heeft plaatsgevonden dan is dat meteen het meest gigantische feit, het meest centrale punt in de hele mensengeschiedenis. En dan kan je daar moeilijk over zwijgen.

Opmerkelijk
Twee belangrijke zaken vallen hierbij meteen op.
Ten eerste: de apostelen trekken niet meteen de wereld in om te preken of, erger nog, een eigen leer te verspreiden of een eigen kerkje of sekte te stichten. Neen. Ze komen voortdurend bij elkaar om hun ervaringen naast elkaar te leggen, de betekenis ervan te onderzoeken. Om niet met hun vragen alleen te staan. Om elkaar te versterken in het geloof.
En ten tweede: hun groeiend geloof blijft geen theoretische spielerei.
Integendeel: het verandert hun leven radicaal. Van schichtige beunhazen worden de apostelen onverschrokken verkondigers van een geloof dat als een storm over de wereld zal gaan. Hoewel het van in het prille begin tegengewerkt en vervolgd zal worden. Omdat het precies het tegenovergestelde zegt van wat “de wereld” graag wil horen. En laat het nu precies deze twee zaken zijn waar christenen in onze tijd het blijkbaar nogal moeilijk mee hebben. Laat ons daar even op ingaan.

Erover spreken
Om te beginnen zag je bij de eerste leerlingen inderdaad die onmiskenbare behoefte om samen te praten over het geloof. Om ervaringen uit te wisselen, om onduidelijkheden uit te klaren en tot inzicht te komen. Om elkaar te helpen, te bemoedigen en te bevestigen. Hoe weinig kom je dat nog tegen vandaag. Wij vergaderen ons in de Kerk bijna te pletter. Maar het draait daar altijd rond het bespreken van projecten, het plannen van activiteiten en, in het beste geval, het uitwerken van een visie rond een of ander onderwerp. Maar komt daar soms ook al eens het persoonlijk geloof van de deelnemers ter sprake? Nooit! Het antwoord is niet: weinig of zelden. Het antwoord is gewoon: nooit. En dat kan dus niet. Wij moeten echt komaf maken met dit soort gêne.
Met die schrik om met elkaar over ons persoonlijk geloof te spreken. Ik begrijp dat je geloof iets heel intiems is. Maar wij moeten het tóch veel meer onder elkaar ter sprake te brengen. Gewoon om elkaar te helpen. Om elkaar te bevestigen en te sterken. Een van de belangrijkste taken van christenen in deze tijd is terug serieus werk maken van evangelisatie in een zwaar geseculariseerde omgeving. Maar wij moeten daar niet eens aan denken als wij zelfs in onze eigen religieuze biotoop er niet toe komen enthousiast en aanstekelijk te spreken over wat ons bezielt.

Afstand
En een tweede punt waar het in onze tijd blijkbaar misloopt, is de steeds groter wordende afstand tussen je “outen” als gelovige en leven als gelovige. Regelmatig zeggen mensen mij: “Je ziet me wel zelden in de Mis maar ik geloof wel”. Maar vaak verschilt hun leven ook in alle andere opzichten niet van dat van mensen die niet geloven. (Iets wat overigens soms ook opgaat voor mensen die wel naar de Mis gaan). Het lijkt erop dat wel of niet gelovig-zijn meer en meer een verstandelijk beamen of verwerpen is van een aantal gedachten en opvattingen, zonder dat dit ook een invloed heeft op je concrete leven. En dat kan voor een christen dus niet. Als je gelooft in de God van Jezus dan moet dat geloof wel degelijk heel veel invloed hebben op hoe je in de wereld staat. Op elk gebied. Anders neem je God en geloof totaal niet serieus.

Dieptepunt
En dan kom je gegarandeerd in situaties dat je heel goed weet wat je volgens je geloof moet doen, maar het toch niet doet. Gewoon omdat je je helemaal laat leiden, niet door wat God van je wil maar door wat jou op dat moment het beste uitkomt. Als je daar niet hard tegen optreedt, gaan dit soort situaties vaker en vaker voorkomen, totdat ze uiteindelijk heel gewoon geworden zijn en je er zelfs geen seconde nog bij stilstaat. Met als absoluut dieptepunt: je beloftes aan God gedaan in benarde tijden zonder het minste ongemak “vergeten” wanneer de situatie opklaart. Nog lager kan je als christen niet vallen. Je maakt jezelf dan nog wel wijs dat je christen bent, maar God heeft geen enkele betekenis meer voor je.

Ontzag
Ontzag en respect voor God (wat men vroeger de “Vreze des Heren noemde”) is nochtans een van de belangrijkste kenmerken van een echte gelovige. En dat respect uit zich in (minstens proberen te) doen wat God van je vraagt.

ROEPINGENZONDAG
zo 25 april '21

Vandaag is het Roepingenzondag. Wist je dat iedere gedoopte geroepen is haar of zijn talenten in te zetten om de liefde van Christus uit te dragen. Maar hoe vullen christenen hun roeping persoonlijk in? Ontdek hier elf authentieke getuigenissen!

https://www.kerknet.be/roepingenpastoraal-vlaanderen/artikel-informatie/roeping-veelvoud?microsite=9532

TV-MIS OP ZONDAG 25 APRIL ’21 VANUIT DIEST
za 24 april '21

De VRT houdt morgen voor de tv-mis halt in de parochies Diest bij pastoor Felix Van Meerbergen.

Ontzag voor God
do 22 april '21

Zondag 18 april 2021, Derde Paaszondag (jaar B)

Het zal niemand verbazen dat de lezingen in de dagen en weken na Pasen uitsluitend gaan over de Verrijzenis van Christus. Over het groeiend besef bij de leerlingen dat de Jezus die ze hadden zien sterven, nu door hen ervaren wordt als de Levende Heer, die via hen zijn zending wil verder zetten. En dat is natuurlijk ook niet meer dan normaal. Want als de verrijzenis werkelijk heeft plaatsgevonden dan is dat meteen het meest gigantische feit, het meest centrale punt in de hele mensengeschiedenis. En dan kan je daar moeilijk over zwijgen.

Opmerkelijk
Twee belangrijke zaken vallen hierbij meteen op.
Ten eerste: de apostelen trekken niet meteen de wereld in om te preken of, erger nog, een eigen leer te verspreiden of een eigen kerkje of sekte te stichten. Neen. Ze komen voortdurend bij elkaar om hun ervaringen naast elkaar te leggen, de betekenis ervan te onderzoeken. Om niet met hun vragen alleen te staan. Om elkaar te versterken in het geloof.
En ten tweede: hun groeiend geloof blijft geen theoretische spielerei.
Integendeel: het verandert hun leven radicaal. Van schichtige beunhazen worden de apostelen onverschrokken verkondigers van een geloof dat als een storm over de wereld zal gaan. Hoewel het van in het prille begin tegengewerkt en vervolgd zal worden. Omdat het precies het tegenovergestelde zegt van wat “de wereld” graag wil horen. En laat het nu precies deze twee zaken zijn waar christenen in onze tijd het blijkbaar nogal moeilijk mee hebben. Laat ons daar even op ingaan.

Erover spreken
Om te beginnen zag je bij de eerste leerlingen inderdaad die onmiskenbare behoefte om samen te praten over het geloof. Om ervaringen uit te wisselen, om onduidelijkheden uit te klaren en tot inzicht te komen. Om elkaar te helpen, te bemoedigen en te bevestigen. Hoe weinig kom je dat nog tegen vandaag. Wij vergaderen ons in de Kerk bijna te pletter. Maar het draait daar altijd rond het bespreken van projecten, het plannen van activiteiten en, in het beste geval, het uitwerken van een visie rond een of ander onderwerp. Maar komt daar soms ook al eens het persoonlijk geloof van de deelnemers ter sprake? Nooit! Het antwoord is niet: weinig of zelden. Het antwoord is gewoon: nooit. En dat kan dus niet. Wij moeten echt komaf maken met dit soort gêne.
Met die schrik om met elkaar over ons persoonlijk geloof te spreken. Ik begrijp dat je geloof iets heel intiems is. Maar wij moeten het tóch veel meer onder elkaar ter sprake te brengen. Gewoon om elkaar te helpen. Om elkaar te bevestigen en te sterken. Een van de belangrijkste taken van christenen in deze tijd is terug serieus werk maken van evangelisatie in een zwaar geseculariseerde omgeving. Maar wij moeten daar niet eens aan denken als wij zelfs in onze eigen religieuze biotoop er niet toe komen enthousiast en aanstekelijk te spreken over wat ons bezielt.

Afstand
En een tweede punt waar het in onze tijd blijkbaar misloopt, is de steeds groter wordende afstand tussen je “outen” als gelovige en leven als gelovige. Regelmatig zeggen mensen mij: “Je ziet me wel zelden in de Mis maar ik geloof wel”. Maar vaak verschilt hun leven ook in alle andere opzichten niet van dat van mensen die niet geloven. (Iets wat overigens soms ook opgaat voor mensen die wel naar de Mis gaan). Het lijkt erop dat wel of niet gelovig-zijn meer en meer een verstandelijk beamen of verwerpen is van een aantal gedachten en opvattingen, zonder dat dit ook een invloed heeft op je concrete leven. En dat kan voor een christen dus niet. Als je gelooft in de God van Jezus dan moet dat geloof wel degelijk heel veel invloed hebben op hoe je in de wereld staat. Op elk gebied. Anders neem je God en geloof totaal niet serieus.

Dieptepunt
En dan kom je gegarandeerd in situaties dat je heel goed weet wat je volgens je geloof moet doen, maar het toch niet doet. Gewoon omdat je je helemaal laat leiden, niet door wat God van je wil maar door wat jou op dat moment het beste uitkomt. Als je daar niet hard tegen optreedt, gaan dit soort situaties vaker en vaker voorkomen, totdat ze uiteindelijk heel gewoon geworden zijn en je er zelfs geen seconde nog bij stilstaat. Met als absoluut dieptepunt: je beloftes aan God gedaan in benarde tijden zonder het minste ongemak “vergeten” wanneer de situatie opklaart. Nog lager kan je als christen niet vallen. Je maakt jezelf dan nog wel wijs dat je christen bent, maar God heeft geen enkele betekenis meer voor je.

Ontzag
Ontzag en respect voor God (wat men vroeger de “Vreze des Heren noemde”) is nochtans een van de belangrijkste kenmerken van een echte gelovige. En dat respect uit zich in (minstens proberen te) doen wat God van je vraagt.

Thomas de zoeker
wo 14 april '21

Zondag 11 april 2021, Beloken Pasen (jaar B)

Vandaag lezen we in het evangelie het verhaal van de apostel Thomas. De “ongelovige Thomas” wordt hij vaak genoemd. Omdat hij bij de eerste geruchten over de Verrijzenis weigerde om zomaar te geloven wat ook door sommige anderen werd afgedaan als “beuzelpraat van vrouwen”. Thomas verlangde zekerheid.
Hoe krijg je die? Dat is heel belangrijk ook voor ons vandaag. Wij die voor de immense taak staan, de liefde van God ter sprake te brengen in een tijd die alleen maar geïnteresseerd lijkt in materiële dingen.
Je weet wellicht dat in het Westen, de groep dogmatische atheïsten getalsmatig evenzeer pluimen verliest als de groep van gebetonneerde christenen. Wij mogen niet de fout maken van al diegenen die weggaan zowel bij de enen als bij de anderen, te rekenen bij de apatheïsten: mensen die totaal niet meer geïnteresseerd zijn in diepere vragen. Dat is niet zo.

Zoekers
Er is immers de sterk groeiende groep van zoekers. En die mensen moeten wij (blijven) aandacht schenken. Zij staan ook dicht bij ons. Ook gelovigen blijven immers voor een stuk zoekers omdat God zelf mysterie is. Absolute zekerheid bestaat niet in het geloof. Niemand van ons gelooft bovendien iedere dag even sterk.
Meer dan we misschien zelf willen toegeven, weten wij heel goed wat ongeloof is. Daarom zijn mensen die eerlijk zoeken onze natuurlijke gesprekspartners.
De vraag blijft dan hoe je die zoekende mensen kan interesseren in ons geloof?
Want de meeste mensen die zich vandaag ongelovig noemen, die kennen dat geloof niet meer van binnenuit. Het godsdienstonderwijs dat ze kregen was vaak beperkt tot “niet pesten op school” en “centjes geven voor het goede doel”.
Velen van hen kennen alleen nog de vooroordelen en de tegenwerpingen tegen het geloof, niet meer het geloof zelf.
Vroeger was de situatie helemaal anders.
Toen vroeger in het zwaar-katholieke Vlaanderen mensen het geloof de rug toekeerden, wisten ze heel goed waar ze afstand van namen. Kleppers als Marnix Gijsen, Gerard Walschap en Vermeersch bijvoorbeeld, hadden een soliede katholieke opvoeding gehad. Ze kenden het geloof van binnenuit.
Mensen van vandaag, speciaal ook veel jongeren, kennen vaak over het geloof alleen nog datgene wat ze er af en toe over horen of lezen in een pers die het, zacht uitgedrukt, niet zo begrepen heeft op het christelijk geloof.
Hoe bereiken wij die mensen?

Anders
Moeten wij, naar het oude vertrouwde recept, “geloofsavonden” inrichten en daar “sprekers” op uitnodigen? Ik denk het niet.
Een theoloog, een bijbelspecialist of zelfs een bisschop programmeren trekt tegenwoordig alleen nog de usual suspects aan, niet de zoekers die wij willen bereiken.
Bovendien zijn wij ook op dat punt een arme Kerk geworden: de begenadigde, enthousiasmerende sprekers lopen momenteel eerder dun in onze Kerk.
Wij hebben natuurlijk een Rik Torfs, die met zijn wondere mengeling van humor, kennis en diepgang een waar godsgeschenk is voor onze Vlaamse stijve-harken-kerk. Een man die voor onze plaatselijke Kerk bijna even kostbaar is als paus Franciscus dat is voor de wereldkerk.
Maar laat Rik Torfs gewoon datgene doen waar hij ook door niet-gelovigen sterk om gewaardeerd wordt: zijn opmerkelijke bijdragen in panelgesprekken en korte interviews op tv en zijn onovertroffen stukjes in Het Laatste Nieuws.
Je mag zo’n man in ieder geval nooit aandoen wat we vroeger veel te veel gedaan hebben met kardinaal Danneels: hem verslijten door de man van het ene gammele parochiezaaltje naar het andere te sleuren.

Voorleven
Neen, wij zullen het zelf moeten doen.
Als wij in onze tijd terug mensen willen interesseren voor ons geloof, dan zullen we zelf onze duit in het zakje moeten doen. En dan niet zozeer door het evangelie zo goed mogelijk uit te leggen, maar door het te beleven.
Wij moeten de mensen terug nieuwsgierig maken naar het christendom.
En dat kan het best door onze manier van leven.
Wij moeten ons geloof zo serieus nemen dat het af te lezen valt uit onze daden, uit ons omgaan met elkaar en met andere mensen.
Als christenen zich keren naar de God van liefde i.p.v. naar de goden van geld en macht, dan kan het niet anders of zij leven ook anders dan anderen.
En dat valt op, dat maakt nieuwsgierig.
Zoals ook de eerste christenen destijds indruk maakten op de Romeinse heidenen door hun anders-in-de-wereld-staan. Dát valt op.
Wij moeten gewoon hetzelfde doen.
Er is wat dat betreft niet zoveel veranderd in de wereld.
Het zijn alleen wij die moeten veranderen.
Om terug op te vallen.

Pagina's