Nieuws uit de parochie

Muren slopen
ma 22 februari '21

Zondag 14 februari 2021, Zesde zondag door het jaar (jaar B)

Melaatsen waren vroeger levende doden. Ze werden verjaagd uit de gemeenschap en doolden rond op eenzame plaatsen of ze leefden in spelonken samen met lotgenoten. Als ze zich toch vertoonden onder de gezonde mensen, moesten ze hun komst op voorhand aankondigen met ratels en met luidkeels te roepen “onrein, onrein”. Maar dan nog kon ieder die dat wilde hen met stenen verjagen. Deze schokkende manier van doen had een reden: men wist dat de ziekte besmettelijk was en er bestond geen enkele medicatie.
Nog erger dan de harteloze behandeling van de ongelukkige zieken als ze zich vertoonden, was het feit zelf dat ze geen enkel contact mochten hebben met gezonde mensen, ook niet met verwanten, ook niet met de mensen die hun het meest lief waren. Ze leefden niet aan de rand van de maatschappij (zoals de armen bijvoorbeeld), ze waren gewoon verbannen uit de samenleving. Men moest elk contact met hen mijden. Ze waren de “onaanraakbaren”. . .
Het was een afschuwelijk lot dat die mensen te dragen hadden. Bovenop de ellende van hun ziekte kwam nog de walg en de afkeer van de anderen voor hun persoon.
Die “anderen” beseften ondertussen ook wel het afschuwelijke van hun handelswijze tegenover de melaatse medemens en daarom zochten en vonden ze er ook een “hoger motief”, een theologische goedkeuring voor. Melaatsheid kon toch niet anders dan een straf van God zijn. En bijgevolg was radicale verstoting uit de gemeenschap een meewerken aan Gods plan.

Samenbrengen
Niet echter voor Jezus, wiens optreden helemaal in het teken stond van muren en grenzen afbreken en mensen terug samenbrengen en verbondenheid creëren of herstellen.
Ik moet daar deze dagen vaak aan denken. Men zegt nogal gemakkelijk dat in het christendom de liefde centraal staat. En dat is ongetwijfeld waar. Maar het klinkt ook een tikkeltje hoog gegrepen. Het is niet alle dagen zondag. Liefde moet zich vaak vertalen in inzet om verbindingen tussen mensen te herstellen, om mensen uit hun isolement te halen en ze terug in de kring te brengen. Jezus was daar voortdurend mee bezig.
Als je vanuit die hoek het evangelie leest, dan valt het op dat het in al de genezingsverhalen gaat om ziekten (of zonden!) die mensen isoleerden. Jezus haalt hen daaruit weg en breekt een nieuwe wereld van mogelijkheden voor hen open, juist door hen terug op te nemen in de gemeenschap. Speciaal bij melaatsen wordt de radicaliteit van zijn passie om muren af te breken en mensen samen te brengen duidelijk. Hij liet hen niet alleen bij zich komen, Hij raakte hen ook aan. Waardoor Hij in feite zelf als “onaanraakbaar” moest beschouwd worden.
Jezus stoorde zich aan geen enkel (al dan niet religieus) gebod, als dat de levensvervulling van de concrete mens in de weg stond. Voortrekkers die nieuwe wegen banen voor de mensheid mogen dat. Zoals pater Damiaan, die tegen alle taboes in tussen de melaatsen in het naargeestige Molokai ging wonen om hen te verzorgen. Dankzij zijn optreden en zijn offer is men gaan zoeken naar medicatie (en is die ook gevonden) voor mensen die men voorheen afschreef en gewoon liet sterven.

Nog even...
Begrijp me nu niet verkeerd. Dit is geen heimelijke oproep om de beperkingen die ons worden opgelegd naar aanleiding van de huidige pandemie aan onze laars te lappen.
Zeker niet. De inentingen zijn begonnen en het zou heel dom zijn om in deze laatste fase onvoorzichtig te worden. Maar het is wel zo dat wij nu, meer dan ooit voorheen, beseffen hoe ontzettend kostbaar contact met anderen is. Mensen leven daarvan. Als er geen contact is met andere mensen kwijnen wij gewoon weg. Persoonlijk vind ik het feit dat wij geen enkel fysisch contact meer mogen hebben bijzonder erg. Je zal van mij wel willen aannemen dat ik, gezien mijn levenskeuze en mijn leeftijd, niet rondloop met zwaar erotisch gekleurde toekomstplannen. Maar ik vind het indroevig dat wij elkaar niet meer mogen aanraken, niet omhelzen, zelfs geen hand geven. Niets! Of we allemaal melaats zijn. Maar ik begrijp het en respecteer het. En ik weet: het einde is in zicht. Binnenkort zullen wij uitgelaten zijn als kinderen voor wie de Sint gekomen is. Omdat het allemaal weer mag.
Nog even op de tanden bijten.

ASWOENSDAGVIERING IN CORONATIJDEN
vr 19 februari '21

Op woensdagavond 17 februari ’21 vierden we Aswoensdag in de zondagskerk te Kapellen. Omwille van corona niet in één grote viering, maar in zes korte momenten met telkens 15 deelnemers. Ongeveer 70 volwassenen en 35 kinderen onder de twaalf jaar namen in totaal deel. Eerst enkele korte gebeden, teksten en lezingen, gevolgd door het tekenen van een assekruisje (met een stokje) door pastoor Luc bij de volwassenen. Ouders kregen de gelegenheid om hun zoon of dochter zelf te tekenen met een assekruisje.
Anders dan anders, maar toch een sterk moment bij het begin van de 40-dagentijd.

KRUISEN AAN ONZE KERKEN IN DE VASTENTIJD
wo 17 februari '21

Vandaag woensdag 17 februari ’21 -Aswoensdag- werd er aan elk van onze zes kerken een groot houten kruis geplaatst. Deze kruisen zullen er staan in de vastentijd tot en met Pasen. Net zoals de kerststallen in de kersttijd willen ze de voorbijgangers er aan herinneren dat het voor christenen een bijzondere periode is. Een periode waarin wij ons als gelovigen, voorbereiden op Pasen, het grootste feest van het kerkelijk jaar. De veertigdagentijd is van oudsher een tijd van soberheid, van inkeer, bezinning en gebed. Een groot feest kan maar echt gevierd worden als er een intensieve voorbereiding is aan voorafgegaan.

Het kruis is het teken van de volmaakte Liefde van God voor ons. Christus is er aan gestorven, maar Hij is op de derde dag weer opgestaan. Hij heeft voor ons de dood overwonnen. Zo werd het kruis symbool van lijden, verzoening en verlossing.

Mogen we je uitnodigen om bij gelegenheid stil te staan bij een van de zes kruisen aan onze kerken? Denk dan even na over hoe jij de veertigdagentijd beleeft.
Zeker in deze moeilijke tijd kan het goed zijn om even stil te staan bij wat echt belangrijk is ons leven, vanuit ons geloof in Christus.

We wensen je een inspirerende en deugddoende vastentijd toe!

VASTEN OF VEERTIGDAGENTIJD
di 16 februari '21

Morgen, (as)woensdag 17 februari ’21, start de veertigdagentijd. Ontdek de betekenis, beleving en bedoeling van de christelijke vasten.

VALENTIJN oftewel de dag van de liefde…
zo 14 februari '21

Ik zie je graag
zegt een mens tot een ander
en vertrouwt zich daarmee toe
met zijn sterkte en zijn kwetsbaarheid
met zijn verlangen en zijn onzekerheid
om er te zijn
in goede en kwade dagen.

Ik zie je graag
zegt God tot de mens
en vertrouwt zich daarmee toe
met zijn kracht en zijn onmacht
met zijn hoop en zijn afhankelijkheid
om er te mogen zijn
in goede en kwade dagen.

Ik zie je graag …

LICHTMIS 2021: ANDERS DAN ANDERS
za 13 februari '21

Lichtmis, een feest van licht en warmte, van kinderen!
Op Lichtmis vieren we de opdracht van Jezus in de tempel, 40 dagen na zijn geboorte. Hierbij hoort een mooie, warme en vrolijke kinderviering waarin jonge ouders hun kinderen laten zegenen en waarin de dopelingen van het afgelopen jaar met hun ouders de speciale gasten zijn. Zij krijgen na afloop hun doopkruikje mee om het thuis een mooi plaatsje te geven.
Dit kon uiteraard niet doorgaan dit jaar. Maar we vonden een leuk alternatief: de Lichtmiswandelingen. We stippelden twee wandelingen uit, zetten een tochtkaart met leuke audiofragmenten en fijne opdrachten online en warmden onze kerk op om het jonge volkje te ontvangen.

De opdracht: op zoek gaan naar het lichteiland
Onderweg maakten ze kennis met Jozef, Maria, Hanna en Simeon. Maar ook Koning Herodes kwamen ze tegen. Hij hield veel meer van het donker dan van het licht.
Maar onze kleinsten gaven, ondanks de regen op zaterdag en de bittere kou op zondag, niet op. Ze maakten onderweg een bedje voor hun baby, ze telden lichtjes, ze slalomden geblinddoekt door een labyrint van takjes en bladeren en nog veel meer. Uiteindelijk lukte het hen om het lichteiland te vinden.
Dat lichteiland lag verborgen in onze mooie zondagskerk waar de laatste opdracht wachtte: een lichtje aansteken en kijken hoe dat licht het donker verdrijft.
Er was ook nog een mooi gebed voorzien dat ze samen met hun gezin konden bidden en een laatste raadsel om op te lossen.
Heel wat kinderen formuleerden ook een mooie wens voor alle andere gezinnen.
Bij het naar buitengaan kreeg elk kind nog een brikje chocomelk en de ouders een lekker recept voor pannenkoeken en een mooie lichtmiskaart.
We mochten ook heel wat ouders ontvangen die het doopkruikje van hun kindje kwamen afhalen.

Een andere en speciale, coronaveilige, maar geslaagde Lichtmisviering.
Met dank aan alle kinderen en hun ouders voor hun enthousiasme. En een dikke duim voor alle vrijwilligers die spontaan hun medewerking aanboden.

OVERLIJDEN GILBERT VEULEMANS – ZUURBEMDE
vr 12 februari '21

zonsondergang (Aangepast)

Op 11 februari ’21 overleed Gilbert Veulemans op 72-jarige leeftijd. We nemen donderdag 18 februari ’21 om 10.30 uur in beperkte kring (omwille van de maatregelen m.b.t. de corona-epidemie) gelovig afscheid van hem in de Sint-Catharinakerk van Zuurbemde.
Deze plechtigheid zal uitgezonden worden via http://www.kerkglabbeek.be/livestreaming . U wordt uitgenodigd om deel te nemen en mee te bidden.

We betuigen onze christelijke deelneming aan zijn familie en wensen hen veel sterkte.
Mogen we vragen om uw gebed voor Gilbert?

De rouwbrief kan u vinden op www.ingedachten.be/nl/overlijdensberichten/overlijden-detail/11-02-2021/gilbert-veulemans

VORMSELS EN EERSTE COMMUNIES 2021
ma 08 februari '21

De bisschoppen van de Vlaamse bisdommen hebben vandaag beslist dat de vormselvieringen (plechtige communie) die voorzien waren tussen Pasen en Pinksteren, omwille van de coronapandemie verschoven zullen worden naar september of oktober ‘21. Voor Glabbeek zal deze dus niet doorgaan op zondag 18 april ’21 in de zondagskerk te Kapellen.

Waarschijnlijk zullen ook de vieringen van de Eerste Communie verplaatst worden naar een veiliger tijdstip om deze belangrijke dag in het leven van vele kinderen mooi te kunnen vieren.

De betrokken ouders zijn ondertussen geïnformeerd.
Zodra er in de komende weken meer geweten is, brengen we u op de hoogte.

Waarom al dat lijden?
ma 08 februari '21

Zondag 7 februari 2021, Vijfde zondag door het jaar (jaar B)

Het boek Job, waaruit de eerste lezing vandaag (zondag 7 februari) genomen is, behoort tot de hoogtepunten van de wereldliteratuur. Niet alleen omwille van de beelden, klanken en de poëzie van het hoogste niveau, maar vooral ook omwille van het onderwerp van het boek.
Het gaat over het waarom van al het lijden, al het afzien in de wereld.
En vooral ook over de vraag waarom het kwaad zo vaak goede mensen treft.
En het antwoord dat het boek Job daarop geeft, is dat er gewoon geen antwoord is.
’t Is te zeggen, er zal misschien wel een reden, een uitleg, een antwoord zijn, maar met ons verstand zullen wij er nooit achter komen.

Waarom?
Eerst misschien, heel kort, ons geheugen opfrissen.
Job is een man die het, zacht uitgedrukt, ongelooflijk voor de wind gaat.
Zijn rijkdom is immens, de liefde tussen hem, zijn vrouw en zijn kinderen intens.
Hij heeft een geweldig stel hele goede vrienden en alles wat hij onderneemt loopt volmaakt zoals hij het had bedoeld. Hij wordt door het leven vertroeteld.
Hij is volmaakt gelukkig. Job is bovendien een doorgoed mens én een vriend van God: hij is rechtvaardig en heeft een warm hart voor andere mensen.
En dan begint ineens de ellende. De ene “jobstijding” volgt op de andere.
Je kan het zo verschrikkelijk niet bedenken of Job wordt ermee geslagen. Zijn leven wordt een echte hel. En Job blijft zitten met die ene brandende vraag: waarom toch?
Het is de eeuwige vraag van goede mensen als het kwaad hen treft. Het is een vraag die leeft in alle tijden en culturen. Zelfs mensen die totaal niet geloven vragen zich in zo’n situatie af: waaraan heb ik dat verdiend? Alsof er toch ergens een Instantie zou zijn die het goede beloont en het kwade bestraft.
In het verhaal komen dan om beurt een aantal vrienden van Job een poging doen om een antwoord te formuleren op de kolossale waaromvraag.
Maar geen van hun bespiegelingen voldoet.

Vertrouwen
Totdat uiteindelijk God zelf Job aanraadt om niet verder te zoeken: het zal voor het menselijk verstand altijd een mysterie blijven. Net zoals God zelf mysterie is. (Elk beeld dat wij van God maken is een afgodsbeeld en moet verworpen worden).
Het enige wat Job overblijft is . . . vertrouwen. En dat doet hij. Hij blijft, ondanks alles, vertrouwen op God. (Wat overigens een ander woord is voor geloven in God). En dan wordt uiteindelijk dat vertrouwen beloond. Dit verhaal heeft een misschien wat overdreven “werelds” happy-end, maar de boodschap is duidelijk.
Blijf je niet blindstaren op die waaromvraag waar je toch geen antwoord op vindt.
Maar blijf vertrouwen op God en je zal merken dat Hij je redt. Vaak op een totaal andere manier dan jij misschien had verwacht of gewenst.
Maar blijf vertrouwen.
En hier zien we weer eens hoe belangrijk het verbonden zijn/blijven met God is.
Het christelijk geloof is geen kwestie van moraal en intellect alleen.
Het is op de eerste plaats een kwestie van openstaan voor God, van gebed en vertrouwvolle omgang met de Heer. Ook als het kwaad je overkomt.

Tekens
Zelfs al zou je voor volledige verlossing moeten wachten op het leven na dit leven, dan nog zal je de troost krijgen van te ERVAREN, nu al, dat Hij er is, dat Hij je draagt en van je houdt. En dat is juist de kracht die het gebed en het geloof je geeft. Weten dat Hij die van je houdt, het laatste woord heeft: wacht maar af en vertrouw op Hem. Ook al weet je geen antwoord op de vraag waarom je al die ellende overkomt, als je vertrouwvol met Hem omgaat WEET je gewoon dat Hij er is en dat Hij je ooit volledig zal verlossen.
Je weet dat dan ondanks alles wat je tegenzit en pijn doet, omdat je tekens krijgt van zijn aanwezigheid en van zijn liefdevolle aandacht voor jou. Moeilijk te geloven? Niet echt. Probeer het.
Sommige mensen zeggen: eerst zien en dan geloven. Maar zo is het niet.
Het is: eerst geloven en dán zien.

ASWOENSDAG – 17 FEBRUARI 2021
zo 07 februari '21

Op 17 februari is het Aswoensdag, het begin van de 40-dagentijd. Het is een moment in het kerkelijk jaar dat je in Glabbeek altijd op een opmerkelijke belangstelling mag rekenen. We kunnen dat zomaar niet laten voorbijgaan. Ook hier moeten wij ons echter houden aan die fameuze, niet-meer-dan-15-regel. We gaan het zo doen…
De plechtigheid zal zeer kort zijn:

  • Je komt de kerk binnen. Iemand nodigt je uit je handen te ontsmetten en begeleid je dan naar je plaats, op veilige afstand van de andere aanwezigen. Er volgt dan een kort gebed.
  • Dan een stiltemoment. En daarna kom je naar voor, de priester spreekt de klassieke woorden uit: “Mens, gedenk dat gij van stof zijt. . .”
  • En dan teken je zelf het askruisje op je voorhoofd. (voor iedere aanwezige zal een apart potje met as zijn, klaargemaakt onder streng hygiënische voorschriften).
  • Papa’s en mama’s mogen wel het kruisje aanbrengen op het hoofd van hun kinderen. Wat overigens een zeer zinvol gebaar is.

Excuses voor de nogal ongewone gang van zaken.
Maar ook hier zal je waarschijnlijk wel akkoord zijn met de redenering: beter dit dan helemaal niets.

Pagina's