Nieuws uit de parochie

Over wat vroeger de Duivel heette
vr 05 februari '21

Zondag 31 januari 2021, Vierde zondag door het jaar (jaar B)

De evangelielezing van deze zondag bericht ons over het optreden van Jezus in de synagoge van Kafarnaüm aan het begin van zijn openbaar leven.
En het blijkt dat Hij van in het begin een buitengewone indruk maakt op de mensen.
“Want”, zo staat er, “Hij sprak niet zoals de Schriftgeleerden, maar als iemand met gezag”. Schriftgeleerden gaven eindeloos veel uitleg over de Bijbel, oeverloos commentaar op de teksten en vaak ook op elkaar. Jezus echter sprak direct en in eigen naam. “Gij hebt gehoord, dat er tot u gezegd is, maar Ik zeg u. . .” En dat wekt niet alleen verbijstering op (later zal juist dát Hem ook aan het kruis brengen) maar het brengt mensen ook tot persoonlijke bekering.
Bemerk hier het grote verschil met ideologen, politieke leiders en activisten van verschillend pluimage die (denk aan Hitler) soms enorme massa’s achter zich krijgen “om de wereld te veranderen”. De anderen dus te veranderen. Jezus’ optreden daarentegen bewerkt persoonlijke bekering.
Mensen die zich in hun eigen leven afkeren van het kwaad en zich toekeren naar het goede. De enige manier overigens om ook maar enigszins iets goeds te kunnen betekenen voor anderen en voor de wereld. . .

Kwaad
Hoe zit dat trouwens met dat “Kwaad” waar we ons moeten van afkeren?
Ik schrijf Kwaad met opzet met een hoofdletter. Niet omdat ik het naar goddelijke hoogten wil tillen, maar omdat ik het ook niet wil bagatelliseren. Het Kwaad is overal prominent aanwezig, in de natuur, in de maatschappij en in de mens. Overal.
Tijdens de middeleeuwen heeft dat Kwaad een gestalte gekregen: een figuur met horens en bokkenpoten en lelijk als de nacht. Maar het Kwaad is niet lelijk als de nacht. Het is heel aantrekkelijk, tintelend en fris. Het gooit werelden van mogelijkheden voor je open en belooft je alles. Maar het vervult niets, het laat uiteindelijk alleen maar brokstukken over en oneindig veel lijden en verdriet, ontreddering en wanhoop.

Kiezen
Heeft het (terechte) afwijzen van de karikatuur van het Kwaad, de duivelsfiguur met zijn bokkenpoten er niet toe geleid dat we het Kwade zelf zijn gaan ridiculiseren? Ik denk het.
Je moet nochtans nogal blind zijn om het niet te zien, in de wereld maar ook diep in jezelf.
Dat aanhangers van Trump het Capitool bestormen, verbijstert ons. Maar hoe velen liggen er wakker van dat, veel dichter bij ons, terug slavenmarkten geopend werden waar mensen als beesten op een jaarmarkt worden gekeurd en verkocht? Ook het Kwaad niet willen zien, maakt er zelf deel van uit.
Het Kwaad bestaat wel degelijk en het is alomtegenwoordig. Het is afzichtelijk, mensonterend, mensvernietigend.
Het is de absolute tegenstander van God-die-liefde is. Als christen moet je dus kiezen. Een beetje van dit en een beetje van dat, kan niet.
Je moet kiezen.

Diep in ons
Het Kwaad in onszelf is blijkbaar ook meer dan een psychische aandoening of een noodlottig toeval.
Er bestaan duistere krachten. “Krachten die zich in de mens en in de wereld verzetten tegen God. Krachten die sterker zijn dan de mens en hem te gronde richten” (zie Vanden Berghe).
Die krachten weten wij ook diep in ons aanwezig. En ze keren zich niet alleen tegen anderen, maar altijd ook tegen onszelf. Het zijn krachten die mensen kleinhouden, verhinderen om echt te leven en om leven te geven aan anderen. Krachten die de absolute tegenpool en tegenstander zijn van Jezus en Zijn liefdevolle Vader.
En telkens als wij er de strijd mee aanbinden moeten we vaststellen dat het Kwaad zich zomaar niet gewonnen geeft, maar integendeel met dubbele kracht terugslaat.
Wij mogen echter nooit opgeven. Zelf kunnen we misschien niet zoveel.
En daarom zou het goed zijn moesten christenen terug meer bidden.
Het klinkt wat belegen, maar wij moeten echt terug meer leven in Gods nabijheid. Ons terug meer verbonden weten met de Heer.
Beseffen dat het christendom herleiden tot een aantal morele voorschriften met daarbij de nodige nobele voornemens, erg naïef is. Als wij het alléén moeten opnemen tegen het Kwaad staan wij zo goed als machteloos. Maar mét de Heer staan wij, om een oude boutade te gebruiken, sterk als een leger in slagorde.
En je beseft dan dat de kracht van God weinig te maken heeft met donder en bliksem, met macht en majesteit.
Dat de kracht van God in de eerste plaats mensen wil vrijmaken.
Vrij om goed te doen. Vrij om te beminnen.

PAUS STELT SPECIALE DAG IN VOOR GROOTOUDERS
wo 03 februari '21

Paus Franciscus heeft zondag bekendgemaakt dat op de vierde zondag van juli voortaan jaarlijks een Werelddag voor Grootouders en Senioren zal worden gehouden. Grootouders vormen de schakel tussen de verschillende generaties, maar worden al te vaak vergeten. Hun stem is zo waardevol omdat het mensen aan hun roots herinnert. Het is belangrijk dat grootouders kleinkinderen ontmoeten en omgekeerd.

De datum van de nieuwe werelddag is gekozen op basis van de gedachtenis van de Heiligen Joachim en Anna, de ouders van Maria en dus de grootouders van Jezus, die volgens de liturgische kalender op 26 juli wordt gevierd. Dit jaar wordt de Werelddag voor Grootouders en Senioren gehouden op zondag 25 juli. De paus zal die dag alleszins voorgaan in een eucharistieviering. Of er ook andere evenementen worden georganiseerd, wordt te gelegener tijd bekend gemaakt.

WAT IS DAT NU, LICHTMIS?
di 02 februari '21

Vandaag, 2 februari, vieren we Maria Lichtmis. Net zoals bij andere kerkelijke feesten, die stammen uit de christelijke oudheid, worden er in Lichtmis vele betekenissen samengevlochten tot een schitterend tapijt. Het loont de moeite om enkele van die draden voor te stellen.

Lees je even mee www.kerknet.be/interdiocesane-commissie-voor-liturgie/artikel/lichtmis-een-wereld-van-betekenis

Kentering
di 26 januari '21

Zondag 24 januari 2021, Derde zondag door het jaar (jaar B)

De lezingen van deze zondag gaan over “bekering”.
Bekering, en meer bepaald wat christenen daaronder verstaan – het je toekeren naar God – is een complex gegeven, je kan je daar niet zomaar in een paar zinnen vanaf maken.
Laten we ons daarom vandaag beperken tot één bepaald, maar zeer belangrijk aspect ervan: het gebruik van je tijd. Iemand die zich bekeert, verandert niet alleen van inzicht en overtuiging maar gaat ook zijn manier van leven aanpassen.
En dat heeft uiteraard ook gevolgen voor het gebruik van je tijd.
Als ik mij echt toekeer naar God zal ik ook de tijd waarover ik beschik anders gebruiken. Ik zal automatisch meer bezig zijn met God en het evangelie, met studie en gebed. En, als gevolg daarvan, ook meer werken aan mijn relatie met de mensen. Vooral met mensen voor wie ik iets kan betekenen, mensen die op een of andere manier in nood zijn, niet meetellen, geen aandacht krijgen.
Voor hen tijd maken is het kostbaarste geschenk dat ik hun kan geven.
Maar ook voor andere mensen zal ik meer aandacht hebben. Mensen die het goed maken, gezond zijn, niets te kort hebben, vrienden, collega’s. Ook aan hen zal ik spontaan meer aandacht geven. En tegelijkertijd even spontaan minder bezig zijn met het verwennen van mezelf. Ik zal m.a.w. beter proberen te onderscheiden waar het in het leven echt op aankomt. Zonder mezelf te verwaarlozen.

Crisis
En een tweede fenomeen dat opvalt bij een bekering, is dat ze bijna altijd voorafgegaan wordt door een serieuze crisis.
Op een bepaald ogenblik verliest het leven zijn vanzelfsprekendheid.
Je ziet dat heel vaak in de levens van heiligen.
Velen van hen hebben tijdens hun jeugdjaren een serieuze scheve schaats gereden. Denk aan Ignatius van Loyola en Franciscus van Assisi: aanvankelijk helemaal gefocust, niet op God of op de naasten, maar op eer en aanzien, en helemaal niet vies van zelfverwennerij.
En dan is er ineens die crisis, die hun totaal onverwacht overvalt en die heel hun leuke leventje compleet overhoophaalt: ze worden neergeveld door een ziekte, ze geraken ernstig gewond tijdens een oorlog of geraken op een andere brutale manier geconfronteerd met de broosheid van het bestaan. En vooral met de leegheid van hun eigen bestaan. En dan volgt een vaak maandenlang zich afsluiten van het vroegere leven, schijnbaar wezenloos ronddolen, nadenken, genadeloos scherp durven kijken naar je (vroegere) manier van leven. En dan komt het echte bekeringsmoment: je daarvan afkeren en je toekeren naar . . . heel anders gaan leven.
Je kan heel dat proces dat leidt tot de metamorfose ademloos volgen bij het lezen van heiligenlevens. Maar je vraagt je af: speelt dat alleen maar bij heiligen?
Kunnen wij dat niet meemaken? Wij, de mindere goden, wij, de gewone mensen?

Na corona
Ik ben zeker van wel. Misschien niet even spectaculair als bij grote heiligen, maar wij kennen ook zo’n momenten. Zeker in deze coronatijd. En daarom geloof ik ook niet wat de media (en dan vooral “de boekskes”), ons willen doen geloven: dat de betrachting van ieder van ons alleen maar is zo vlug mogelijk terug ongebreideld kunnen reizen, eten, drinken en seksen. Er wordt zelfs gesproken over “onze schade inhalen”.
Natuurlijk kijkt ieder van ons uit naar de hervatting van het normale leven.
Maar ik ben er zeker van dat ook velen tijdens deze crisis zijn gaan nadenken over de vraag of dat “normale leven” van ons wel zo normaal is.
Vooral tijdens het begin van de coronacrisis zag je dat. Het was duidelijk dat velen waren “stilgevallen” en tot bezinning kwamen. De wandelaars die je ontmoette waren veel meer onthaast en vriendelijk.
Mensen die “normaal” geen tijd hebben, hielden halt en maakten een praatje! De kassiersters in het warenhuis waren zo mogelijk nog vriendelijker dan anders.
En zelfs je schoonmoeder begon in te zien dat je eigenlijk een toffe peer bent.
Maar het duurt nu wat lang en van de aanvankelijke kentering blijft vandaag, uiterlijk althans, niet veel meer over.
En toch ben ik er zeker van dat velen van ons kritischer zijn gaan kijken naar onze “normale” manier van leven. Dat meer mensen vandaag bedenkingen hebben bij ons ongebreideld materialisme en bij de onverbiddelijke plicht om te genieten.
Zelfverwennerij voert immers niet tot echt leven. Het probeert alleen maar een compensatie te zijn voor een leven dat ervaren wordt als leeg en zinloos.

PASTORALE ZONE GLABBEEK LANCEERT KINDERVRIENDELIJKE LICHTMIS-LUISTERWANDELINGEN
di 26 januari '21

Op zaterdag 6 en zondag 7 februari ‘21, telkens van 13 tot 18 uur, organiseert de Pastorale Zone Sint-Franciscus een “Lichtmis-luisterwandeling” voor gezinnen.

Deze wandeling zal doorgaan in en rond de zondagskerk van Kapellen. Je kan kiezen voor een wandeling van 1,5 km (die toegankelijk is voor kinderwagens) en eentje van 4 km.
De wandelingen starten aan de kerk. Onderweg beluister je audiofragmenten en voer je leuke opdrachtjes uit. De laatste opdracht is opnieuw in de kerk. Daar kan je tot 18 uur terecht. Het geheel is op maat van kinderen tot 10 jaar.
Na afloop krijgt ieder gezin een fijne Lichtmis-attentie.

Download je digitale tochtkaart op www.kerkglabbeek.be/lichtmis
Liever een papieren exemplaar? Deze kan je afhalen in de kerk voor je vertrek.

Wat heb je nodig?

  • een babypop in een warm dekentje;
  • en sjaal die dienst kan doen als blinddoek;
  • een zak om takjes en andere schatten in te verzamelen;
  • een smartphone of tablet met internetverbinding;
  • gepast schoeisel;
  • mondmaskers om de kerk te betreden.

Coronamaatregelen zullen strikt toegepast worden. Zo is het mogelijk dat je even moet wachten aan de kerk, zodat er nooit meer dan 15 mensen aanwezig zijn.

Deelname is gratis.

Wij hopen van harte je te mogen ontmoeten op 6 of 7 februari!

OVERLIJDEN JEANNE PIERLET – BUNSBEEK
ma 25 januari '21

zonsondergang (Aangepast)

Op 22 januari ’21 overleed Jeanne Pierlet. We nemen vrijdag 29 januari ’21 om 10 uur in beperkte kring (omwille van de maatregelen m.b.t. de corona-epidemie) gelovig afscheid van haar in de Sint-Quirinuskerk van Bunsbeek.
Deze plechtigheid zal uitgezonden worden via www.kerkglabbeek.be/livestreaming . U wordt uitgenodigd om deel te nemen en mee te bidden.

We betuigen onze christelijke deelneming aan haar familie en wensen hen veel sterkte.
Mogen we vragen om uw gebed voor Jeanne?

De rouwbrief kan u vinden op www.ingedachten.be/nl/overlijdensberichten/overlijden-detail/22-01-2021/jeanne-pierlet

EERSTE COMMUNIE 2021 KERK GLABBEEK
do 21 januari '21

Beste ouders, graag willen we u op de hoogte brengen wat de catechese betreft in voorbereiding van de Eerste Communie 2021 in de kerk van Glabbeek. Onder normale omstandigheden had er een infomoment plaatsgevonden en waren we volop met de catechese bezig.

De datum van de Eerste Communie staat reeds vast: zaterdag 24 april ’21 om 14 uur in de Sint-Niklaaskerk van Glabbeek.

We hopen en rekenen erop dat de coronacrisis dan geen spelbreker meer zal zijn. Wanneer we exact zullen kunnen beginnen aan de voorbereiding weten we nog niet. Het zal wellicht een ingekorte, maar daarom niet minder goede versie worden waar we hopelijk spoedig mee kunnen van start gaan. De bijeenkomsten worden traditiegetrouw door de ouders begeleid.

Wil jullie dochter/zoon in 2021 graag haar of zijn Eerste Communie doen? Laat het ons dan weten via gert.janssens@kerkglabbeek.be uiterlijk 31 januari ‘21. Vul hiertoe het inschrijvingsformulier (zie https://drive.google.com/file/d/1JJZEkjOK9QndRr_10sUNZH7rRrkHQwc1/view?usp=sharing) in. Zo is het makkelijker om met elkaar in contact te komen.

Tot binnenkort!

TOEKOMSTIG PRESIDENT JOE BIDEN IS KATHOLIEK. HEEFT DAT BELANG?
di 19 januari '21

Joe Biden wordt, na J.F. Kennedy, de tweede katholieke president van de VS. En dat Biden een “goede” katholiek is kan nauwelijks betwist worden. Hij is een trouwe kerkganger. Rond zijn pols draagt hij dikwijls een rozenkrans die hij geërfd heeft van zijn in 2015 overleden zoon Beau. Zijn geloof werd niet aangetast maar verdiept door tragische beproevingen. Naar eigen zeggen was dat geloof voor hem een grote steun toen in 1972 zijn eerste echtgenote en zijn dochter omkwamen in een verkeersongeval. En opnieuw toen zijn zoon Beau overleed aan kanker.
En nee, hij stopt zijn geloof niet weg. Hij spreekt graag over zijn warme ontmoetingen met paus Franciscus en over hun beider bekommernis omtrent de problemen van de armoede in de wereld en de klimaatverandering.

Meer op https://igniswebmagazine.nl/politiek/joe-biden-katholiek-heeft-dat-belang/

God ervaren
ma 18 januari '21

Vorige week hadden we het over het overrompelend fenomeen dat religieuze ervaring genoemd wordt. Overrompelend en ook intens gelukkig makend, als dat typisch religieus gevoel van verbonden-zijn met al wat ons omringt ook doortrokken is van het besef dat wij gedragen en gekoesterd worden door een God die van ons houdt en die ons nooit laat vallen, wat er ook gebeurt.
Belangrijk is het, te zien dat het hier gaat om een Hoogmis in iemands godsdienstige beleving, een uniek moment, dat je leven helemaal verandert.
Het is wat Paulus heeft ervaren op de weg naar Damascus, en Franciscus bij zijn ontmoeting met de melaatse.

Dansen
Bovendien wordt het ons geschonken, het is een geschenk.
We moeten het dus niet krampachtig willen zoeken (omwille van de sensatie).
Anderzijds is het wel zo dat we nood hebben aan het regelmatig ervaren van God in ons leven.
En dat kan alleen als wij ook voldoende contact met Hem zoeken in het gebed.
Het is immers belangrijk dat wij af en toe beseffen: hier was Hij, hier heeft Hij mij echt erdoor gesleurd, ik weet dat Hij mij draagt. Kostbare ervaringen zijn dat.
Ze maken het verschil tussen het aannemen van een aantal voortreffelijke, morele leefregels en houdingen en het echt beleven van Gods aanwezigheid in je leven. Het verschil tussen enerzijds een geloof dat bijna helemaal herleid is tot moraal (wat niet echt blij maakt) en anderzijds een geloof dat van je leven een dansen-in-Gods-aanwezigheid maakt en dat je leven, wat er ook gebeurt, toch altijd ook een ondertoon van zin en levensvervulling geeft.

Waakzaam
En daarom is het zo belangrijk dat wij als gelovigen in het Westen terug een gebedscultuur ontwikkelen. We moeten daar niet flauw over doen: we zijn dat kwijt.
Wij moeten niet op zoek gaan naar sensationele ervaringen, maar het is wel belangrijk voor ons dat wij God aanwezig weten in ons leven. En daarom moeten we op zoek gaan naar tekens die op die aanwezigheid wijzen.
In de Bijbel worden wij voortdurend aangemaand om waakzaam te zijn. Om te ontdekken hoe Hij aanwezig is in ons leven.
God heeft ons immers niet als robotten gewild, maar als vrije mensen.
Hij heeft gewild dat wij vrij voor Hem kunnen kiezen, vrij in Hem kunnen geloven. En dat houdt dus ook in dat wij er vrij kunnen voor kiezen om Hem volkomen te negeren. Om te doen of Hij er gewoon niet is.
Dat maakt dus ook dat, wanneer zijn vinger zich laat zien in ons leven, dat nooit op een absoluut dwingende manier gebeurt.
Wanneer Hij ons gebed verhoort, wanneer Hij in situaties van angst en beklemming een deur opengooit en uitzicht en toekomst brengt; wanneer Hij in de meest verstikkende duisternis licht laat binnenstromen, dan zijn wij, net zoals Mozes bij de brandende braamstruik, diep onder de indruk van Zijn aanwezigheid. Soms echter alleen maar even.
Want een sluitend “bewijs” krijgen we nooit. Juist omdat dit onze vrijheid de nek zou omwringen en ons zou verplichten om te geloven.
En daarom moeten we altijd waakzaam blijven, uitkijkend naar elk teken dat van Hem zou kunnen komen. Omdat die tekens nooit echt dwingend zijn.
Je kan ze altijd “rationaliseren”, uitleggen, weg kwebbelen. . .

Vertrouwen
Daar is bovendien nog een bijkomende moeilijkheid.
Hoe meer wij groeien op het gebied van gebed en geestelijk leven, hoe meer we gaan beseffen dat als wij aan God iets vragen voor onszelf, onze vraag iets moet te maken hebben met die geestelijke groei.
En, via die geestelijke groei, met levensvervulling en gelukkig zijn.
Als die geestelijke groei gediend is met een herstelde lichamelijke gezondheid of zelfs met een financiële meevaller, dan zal God het ons geven.
Maar wij moeten onze vragen niet al te concreet formuleren. Een oud christelijk adagium zegt dat God, beter dan wijzelf, weet wat goed voor ons is.
Als je in de knoei zit, leg dan je angst of je verdriet aan Hem voor.
Maar probeer God niet te dicteren wat Hij allemaal moet doen, hoe Hij je moet helpen. Vertrouw op Hem en laat Hij je verrassen. Zijn naam is: Ik zal er zijn.
En dát mogen we gerust letterlijk nemen. Hij is er. En Hij helpt ons. Maar zelden op de manier die wij hadden gehoopt of verwacht.
Pas als je je eigen heel concrete verwachtingen durft loslaten, gaat een mogelijke teleurstelling plaatsmaken voor een warm gevoel vanbinnen.
Want je ervaart: Hij is er wel degelijk en Hij heeft me geholpen, veel beter dan ikzelf had durven dromen.

ZIEKENBEZOEK DOOR PASTOOR LUC
do 14 januari '21

Ik heb vroeger altijd uitdrukkelijk gevraagd dat je me zou verwittigen als een familielid of vriend(in) werd opgenomen in een ziekenhuis of rusthuis en een bezoekje op prijs zou stellen.
Op dit ogenblik echter gelden er, zoals je weet, bijzondere regels. Ik mag momenteel, zoals iedere “vreemde”, niet meer op bezoek gaan in deze instellingen, behalve voor het toedienen van het Sacrament van de zieken.
Regelmatig echter krijg ik nu nog de vraag van mensen die mij laten weten dat iemand die opgenomen is, uitkijkt naar een bezoekje.
Zo iemand antwoorden: “Ik zal het hem zeggen” is natuurlijk niet goed.
Het is zelfs zout op de wonde als daarna blijkt dat ik niet kom opdagen, gewoon omdat ik niet binnen mag.
Veel beter is het de zieke in kwestie de juiste informatie te geven of mij zijn telefoonnummer te bezorgen, zodat ik de situatie zelf kan toelichten.
Grote uitzondering is natuurlijk wanneer, via de directie van het rusthuis of het hospitaal, de patiënt of de familie vraagt voor de toediening van het ziekensacrament. Ik kom dan onmiddellijk, ongeacht de toestand of het ziektebeeld van de patiënt. (Er is altijd beschermende kledij voorhanden.) Maar alleen dán mag het.
Dank voor je begrip.

Pastoor Luc

Pagina's