Nieuws uit de parochie

Gelukkig zijn
wo 24 maart '21

Zondag 21 maart 2021, 5de zondag van de Veertigdagentijd (jaar B)

Bij het opruimen van oude paperassen vond ik deze tekst, die ik meer dan 10 jaar geleden schreef voor onze vormelingen. Een soort beknopte samenvatting van ons geloof. Misschien wel leuk als opfrissertje, zo vlak voor het hoogfeest van Pasen?

  1. Wij mensen zijn niet blindweg geworpen in een ijskoud heelal. Wij weten niet waarom die miljarden jaren durende evolutie nodig is geweest. Wij weten niet waarom. Wij weten niet waarom het heelal, de werkelijkheid er zó uitziet en niet anders.
    Wij weten niet eens waarom er “iets” is, in plaats van niets.
    Maar wij geloven dat wij mensen geen toevallig verschijnsel zijn, geen accident.
    En dat de diepste grond van het bestaan geen blinde oerkracht is, maar een Vader die van ons houdt. Hij is geen tovenaar die ons voor allerlei narigheid behoedt, maar een Kracht die ons helpt en inspireert bij alles wat ons in het leven overkomt. Omdat die God ons volledig overstijgt, kunnen wij Hem met ons verstand wel op het spoor komen maar nooit helemaal begrijpen.
    Wie Hij is en wat Hij verlangt dat wij doen met ons leven, heeft Hij ons daarom duidelijk gemaakt op de enige manier die voor ons begrijpelijk is, door zich te laten kennen in een mens: Jezus Christus.
    Dat is één.
  2. Als God onze Vader is, dan zijn alle mensen onze broeders en zusters.
    Dat zuster en broeder zijn van elkaar, wordt in onze Kerk zo vanzelfsprekend (en vaak ook onnadenkend) gebruikt dat het bijna een cliché geworden is.
    Maar de opvatting achter die woorden is het meest revolutionaire dat ooit onder mensen verkondigd is. Na Jezus kan geen enkel humanisme (ook niet het atheïstisch humanisme) nog radicaler zijn.
    Immers, elke leer, elke moraal, elke levensbeschouwing, zelfs elke politieke partij of sociale groepering zegt wel ergens dat je goed moet zijn voor de anderen.
    Maar met die anderen wordt bijna altijd bedoeld: de eigen groep.
    Mijn familie, mijn school, mijn land, mijn werkmakker, mijn geloofsgenoten,. . .
    Jezus doorprikt dat, met name in de parabel van de Barmhartige Samaritaan, door te stellen: niet ik bepaal wie mijn naaste is, voor wie ik goed wil zijn.
    Neen, ik word de naaste van ieder die mij op dit ogenblik nodig heeft.
    Ook al is die iemand een volslagen onbekende uit Afrika die ik voorheen nooit heb gezien of gehoord.
    Vanaf het ogenblik dat iemand in de penarie zit en ik zou kunnen helpen, wordt die mens mijn naaste.
    Dat is twee.
  3. Je kan nu natuurlijk ook zeggen: dat is allemaal mooi, maar ik ga toch vooral lekker zorgen voor mezelf. Je kan dat doen en niemand houdt je tegen.
    Maar je zal dan, als je tenminste bewust leeft, vlug doorhebben dat wij gemaakt zijn om te beminnen en niet om alleen maar bezig te zijn met onszelf.
    God is wat dat betreft een grapjas.
    Hij heeft ons als vrije mensen gemaakt die kunnen kiezen.
    Maar we steken wel zo in elkaar, dat we alleen maar gelukkig worden als we iets betekenen voor anderen.
    Het is dus zeker goed dat we zorg dragen voor onszelf, het is zelfs heel gezond dat we onszelf ook graag zien. Maar gelukkig ben je pas als je je geborgen en gedragen weet door andere mensen, als er ten minste één iemand is die echt van je houdt. En als je zelf ook kan houden van anderen.
  4. Er zijn verschillende mensen die echt van je kunnen houden. Je man, je vrouw, je lief, je ouders, je kinderen, je beste vrienden. En als ze dit doen, maakt je dat gelukkig. Even belangrijk is het, te weten dat ook God onvoorwaardelijk van je houdt en een persoonlijke relatie met je wil. Het besef dat de diepste grond van het bestaan je onvoorwaardelijk bemint kan je alleen maar diepgelukkig maken en verrijkt ook al je andere vriendschaps- en liefdesrelaties.
    Verzorg daarom ook je relatie met de Heer. Die is anders dan die met je medemensen. Maar zeker zo belangrijk.

ONVERWACHTE SLUITING KERK BUNSBEEK BRENGT RESTAURATIEDOSSIER IN STROOMVERSNELLING
di 23 maart '21

Na een inspectie medio december ‘20 van de beschermde schanstoren uit de 12de eeuw van de Sint-Quirinuskerk van Bunsbeek wees Monumentenwacht Vlaams-Brabant op een grote scheur aan de linkerhoek van de beschermde kerktoren en adviseerde om alle verantwoordelijke instanties hierover meteen te informeren. Monumentenwacht kon -naar eigen zeggen- immers niet garanderen dat een ingreep zou kunnen wachten tot de geplande restauratie en raadde aan om een stabiliteitsonderzoek te laten uitvoeren door het architectenbureau, dat met het restauratiedossier van de kerk belast werd.
De kerkfabriek Sint-Quirinus bracht de gemeente onmiddellijk op de hoogte van het ernstig probleem en van het advies van Monumentenwacht.

In opdracht van de gemeente onderwierp dit bureau vorige vrijdag de kerktoren met de modernste middelen aan een grondige inspectie: twee drones maakten opnames van de ganse toren. Uit de analyse van de foto’s en de infraroodbeelden blijkt dat het stabiliteitsprobleem zeer ernstig is, zelfs met mogelijk instortingsgevaar. Omwille van het veiligheidsrisico sluit de burgemeester de kerk nu voor onbepaalde duur. Er wordt tevens een veiligheidsperimeter van 25 meter ingesteld langs drie zijden van de kerktoren met dranghekken op het kerkhof.
Ondertussen startte reeds de opmaak van een dossier voor instandhoudingswerken om de structuur van de toren te stabiliseren en er zal bij het Vlaams Agentschap Onroerend Erfgoed aangedrongen worden om het eerder goedgekeurde restauratiedossier voor de kerk wegens hoogdringendheid prioriteit te geven.

Doop-, uitvaart-, huwelijksplechtigheden, communie- en schoolvieringen verhuizen in de tussentijd naar één van de vijf andere Glabbeekse kerken.

PASEN SAMEN ONLINE VIEREN
za 20 maart '21

NAAMDAG PATROONHEILIGE BELGIE
vr 19 maart '21

De heilige Jozef is de patroonheilige van de timmerlieden en arbeiders in het algemeen. Hij wordt aanroepen als patroon van maagden, religieuze communiteiten, echtgenoten, het huisgezin en van stervenden. Maar hij is ook de patroonheilige van België en vandaag, 19 maart, vieren we zijn naamfeest. In deze corona-tijden kunnen we zijn bescherming extra goed gebruiken!

Onze paus Franciscus zei onlangs dit: “Ik heb een grote liefde voor Sint-Jozef. Als ik een probleem of een moeilijkheid heb, dan schrijf ik een klein briefje en plaats dit onder het Sint-Jozefbeeld zodat hij er een nacht kan over dromen. Ik vraag hem met andere woorden: bid voor dit probleem.”

Bid jij ook even mee?

Heilige Jozef,
bewaarder van het Heilige Huisgezin,
bescherm ons gezin.

Verwijder van ons alle besmetting
van dwaling en zedenbederf.
Sta ons genadig bij in de strijd
tegen het kwaad.

Geef ons de moed om iedere dag opnieuw
onze plichten te vervullen
en de wil van God te volbrengen.

Weerhoud onze tong
van onwaarheid en kwetsende woorden.
Verlicht ons verstand als we beslissingen nemen.
Sterk ons in tegenspoed en ontmoediging.

Verstevig onze liefde opdat in ons gezin steeds
wederzijds vertrouwen en
verdraagzaamheid zouden heersen.

Keer alle gevaar naar ziel en lichaam van ons af:
aan huis, bij de arbeid en op de baan.

En moge tenslotte God
steeds de ereplaats bekleden
in ons gezin en in onze harten.

Heilige Jozef, onze beschermer, bid voor ons!

OPEN KERKEN
do 18 maart '21

Onze zes kerken zijn de komende weken open op volgende momenten…

ZEGENING LEEFGEMEENSCHAP PERSONEN VAN HETZELFDE GESLACHT
wo 17 maart '21

Reactie Belgische bisschoppen

De Belgische bisschoppen hebben kennis genomen van het ‘responsum’ van 15 maart 2021 waarmee de Congregatie voor de Geloofsleer herhaalt dat de zegening van de leefgemeenschap van ‘personen van hetzelfde geslacht’ niet mogelijk is. Zij beseffen dat dit bij vele homoseksuele gelovigen, hun ouders en grootouders, hun familie en vrienden bijzonder pijnlijk overkomt.
Sinds jaren werkt de katholieke kerkgemeenschap van ons land in al haar geledingen (bisschoppen, priesters en pastorale medewerkers, theologen, wetenschappers, politici en maatschappelijk werkers), samen met andere maatschappelijke actoren, aan een klimaat van respect, erkenning en integratie. Velen van hen zijn bovendien geëngageerd in een kerkelijk verband of een christelijke instelling.
De bisschoppen moedigen hun medewerkers aan om deze weg te blijven volgen. Ze voelen zich daarbij gesteund door de exhortatie “Amoris Laetitia”, “De vreugde van de liefde”, die paus Franciscus schreef na de bisschoppensynode van 2015: onderscheiden, begeleiden en integreren; dat blijven voor de bisschoppen de belangrijkste sleutelwoorden.

Seks en zonde (Joh 3, 14-21)
ma 15 maart '21

Zondag 14 maart 2021, 4de zondag van de Veertigdagentijd (jaar B)

Het evangelie van vandaag brengt ons het verslag van het nachtelijk gesprek tussen Jezus en Nicodemus. Dat nachtelijke uur wijst meteen al op voorzichtigheid, op gevaar en risico voor de bezoeker. En Nicodemus had inderdaad een hoge positie in Jeruzalem toen Jezus het al helemaal verkorven had bij de machthebbers.
Er blijft natuurlijk de mogelijkheid dat Nicodemus oprecht geïnteresseerd was in Jezus en zijn leer.
Maar waarschijnlijk was hij een soort politieke opportunist. En hield hij er rekening mee dat Jezus wel eens een game changer kon zijn, iemand die het uiteindelijk wel eens kon halen. En in dat geval wilde hij, Nicodemus, goeie punten hebben.
Een soort Talleyrand dus, het prototype van de politieke overlever.
Talleyrand begon zijn carrière als bisschop van Autun. Maar hij had zoveel vrienden en relaties in zoveel elkaar bestrijdende kringen dat hij gewoon alles overleefde. Hij overleefde de val van het Ancien Regime, de verschillende elkaar de macht betwistende strekkingen van de revolutie, hij overleefde het schrikbewind van Robespierre, daarna het Directoire, daarna Napoleon. Dan kwam de restauratie en dan weer terug Napoleon, en dan terug Lodewijk XVIII. En al die tijd bewoog Talleyrand zich rustig verder in kringen aan de top, meestal als minister of Hoge raadgever van de meest uiteenlopende machthebbers.
Misschien was Nicodemus ook zo iemand. Maar we hebben verder nooit nog iets van hem gehoord.
In ieder geval zei Jezus tegen hem niets anders dan wat Hij zegt tegen ieder van ons. Sterker nog, het is zowat een samenvatting van zijn leer van ons.
God, zegt Jezus, houdt zoveel van ons dat Hij ons wil uitlichten uit de vergankelijkheid van alle dingen. Dat Hij ons wil opnemen in zijn eigen eeuwig leven.
En opdat wij zouden weten wat wij daarvoor moeten doen, hoe wij daarvoor moeten leven, heeft Hij ons zijn zoon gezonden, is Hijzelf als mens onder ons komen wonen.
Om ons de weg van liefde te tonen, de weg naar God en het eeuwig leven.
Maar Jezus moet vaststellen dat mensen niet altijd zitten te wachten op “verlichting”.
Dat ze de duisternis vaak meer beminnen dan het licht.
Wat Jezus zegt snijdt als een mes door de hedendaagse fantasie die beweert dat “iedereen wel terechtkomt, als God een liefdevolle Vader is komt alles goed, voor iedereen”.
Dat is niet wat Jezus zegt. Als wij willen deel uitmaken van Gods eeuwig leven dan moeten wij ook kiezen voor dat leven, d.w.z. kiezen vóór de liefde en tégen alles wat tegen die liefde ingaat. Dan moeten wij afstand nemen, ons bevrijden van alles wat zonde is, alles wat het leven neerhaalt, donker maakt.
Alles wat mensen tot slaaf maakt van negatieve gevoelens en gedachten.
Alles wat andere mensen belet te leven en wat hen uiteindelijk te gronde richt.

Zonde
Wat is dat eigenlijk, “zonde”?
Vroeger dacht men bij het woord zonde spontaan aan seks. Men gebruikte dat woord wel niet. Men had het over de “zonde van het vlees”. Maar dáár ging het feitelijk om.
Als je op dat vlak goede punten haalde, was al het andere ook wel oké. Dacht men.
Maar dat klopt natuurlijk niet.
Ik ben geen theoloog. Wat ik weet over zonde, is de opgedane kennis van een ouder wordende zondaar. Maar ik vind wel dat je een heel duidelijke opdeling kan maken.
Je hebt 2 grote soorten zonde. De ene soort zijn de zonden met betrekking tot het lichaam: bandeloosheid op gebied van eten, drinken en seks.
Het zijn zonden die te maken hebben met het dierlijke in ons. Het dierlijke dat, of we dat leuk vinden of niet, deel uitmaakt van ons mens-zijn.
De andere soort zijn de “geestelijke” zonden. En die zijn erger: hoogmoed, haat, wraakzucht, jaloezie, nijd enz. Die hebben te maken, niet met het dierlijke, maar met het duivelse in ons. Want die “duivelse” neigingen zitten, evenals het goddelijke verlangen naar liefde, eveneens in ons.
Met beide soorten moeten wij de strijd aangaan, om het licht te volgen en de weg naar eeuwig leven te gaan.

Bouwwerf
En daarom vind ik het zo belangrijk om ons tijdens de vasten niet uitsluitend te focussen op Goede Werken, op geld geven aan deugdelijke projecten in de derde wereld.
Hoezeer dat er ook bij hoort. Maar ik denk dat wij tijdens de Vastenperiode terug meer aandacht moeten geven aan het werken aan onszelf. De armoede en het onrecht in de wereld vragen dringend om onze aandacht, onze inzet, ons geld.
Maar wij zijn ook zelf een bouwwerf. Er moet serieus gewerkt, afgesmeten en heropgebouwd worden aan onze eigen persoon. Opdat wij steeds meer beantwoorden aan de droom die God over ons had. Opdat wij steeds meer gelijken op zijn zoon.
De Vasten is daarbij de oefentijd bij uitstek.

MIJ LATEN VACCINEREN? NATUURLIJK!
zo 14 maart '21

Bij sommige mensen heerst wantrouwen ten opzichte van de coronavaccins. Kritische vragen stellen is terecht, maar er zijn goede (katholieke) redenen om je toch te laten vaccineren.

Het toedienen van de eerste vaccins markeert het begin van een nieuwe fase van de coronapandemie. Velen hopen en verwachten dat het het begin van het einde van de beperkende maatregelen is. Daarvoor is een bepaalde vaccinatiegraad nodig; als een voldoende groot deel van de bevolking gevaccineerd is, kan het virus zich moeilijker of zelfs helemaal niet meer verspreiden. Voor die vaccinatiegraad moeten mensen vertrouwen hebben in de werking van het vaccin en bereid zijn het te ontvangen. Deze zaken staan echter onder druk door zowel onduidelijkheid als desinformatie.
Voorop staat dat het wel of niet vaccineren iedereen persoonlijk raakt. Het is een handeling die ingrijpt in het eigen lichaam, om dit tegen ziekte te beschermen. Wie voor vaccinatie kiest, zal dus terecht willen weten of het veilig is.
De werkzaamheid en veiligheid van de vaccins die nu in West-Europa toegediend worden, zijn onderzocht volgens de geldende wetenschappelijke standaarden. Toch blijven er vergezochte theorieën rondgaan over mogelijke genetische manipulatie door een vaccin en onbewezen bijwerkingen.

Wantrouwen
De bron van dit probleem is een wantrouwen naar officiële instanties, dat gevoed wordt door de onzekere omstandigheden en de snelheid waarmee het vaccin ontwikkeld is. Maar juist die snelheid is ook een hoopvol teken van wat de mensheid kan bereiken als ze zich voluit en gezamenlijk inzet voor het oplossen van problemen.
Uiteindelijk rest dan de vraag: wie vertrouw je?
Zelf kies ik ervoor mijn vertrouwen te stellen in ethici met medische kennis, zoals bijvoorbeeld verenigd in de Katholieke Stichting Medische Ethiek (medische-ethiek.nl). Zij betogen met kennis van zaken dat vaccinatie verantwoord, veilig en aanbevelingswaardig is. Terecht stellen we kritische vragen over zoiets belangrijks als het ontwikkelen en toedienen van een vaccin.
Maar we mógen ook kritisch zijn bij de weging van de betrouwbaarheid van beschikbare informatie.
Terecht krijgen bepaalde procedés in de ontwikkeling van vaccins veel aandacht. Het kerkelijk leergezag wijst deze procedés af. Tegelijk heeft het altijd consequent betoogd dat het gebruik van deze vaccins in ernstige omstandigheden te rechtvaardigen is. De Congregatie voor de Geloofsleer bevestigde kort voor Kerstmis dat we ons in zulke omstandigheden bevinden. Toch blijft een aantal katholieken, met name in de VS, betogen dat het ontvangen van zo’n vaccin moreel onaanvaardbaar is. Zij verwerpen daarmee impliciet (en soms ook expliciet) de stellingname van het leergezag. Ook hier komt de kwestie van vertrouwen terug: paus Franciscus en de bisschoppen wereldwijd -een enkele uitzondering daargelaten- houden eensgezind voor dat vaccinatie aanvaardbaar en aanbevelingswaardig is. Zo helpen zij ons bij het vormen van ons geweten. De Kerk heeft door de eeuwen heen de eensgezindheid over een leer ook gezien als een teken van de leiding van de Heilige Geest, ook hierop mogen we vertrouwen.

Het katholieke leergezag houdt eensgezind voor dat vaccinatie aanvaardbaar en aanbevelenswaardig is.

Vaccinatie afwijzen lijkt een manier om jezelf te vrijwaren van vermeende risico’s, moreel of medisch. Dit gaat echter voorbij aan het sociale aspect: een vaccinatieprogramma beoogt niet alleen de bescherming van het individu, maar daardoor ook het beschermen van de samenleving als geheel, in het bijzonder diegenen die het kwetsbaarst zijn voor het coronavirus. Een afgewogen gewetensbeslissing dient ook dit mee te wegen.
Het spreekt voor zich dat daarbij de belangen van de ene groep niet opgeofferd mogen worden voor die van een andere. Dat is ook niet aan de orde: vaccinatie beschermt het individu én de gemeenschap. Wie denkt zelf weinig te vrezen te hebben van een eventuele corona-infectie, doet er goed aan om uit solidariteit voor vaccinatie te kiezen.
Juist vanwege de grote belangen moet de overheid zorgvuldig communiceren over de werking van de vaccins, mogelijke bijwerkingen, en ingaan op de zorgen van burgers. Waar zij dit nalaat, moet zij kritisch bevraagd worden, in het bijzonder door experts. Tegelijk mogen we als gelovige mensen en betrokken burgers laten zien dat we geen individualisten zijn, maar deel willen uitmaken van een solidaire en gezonde samenleving.

Naar een artikel van Dr. Anton ten Klooster, priester en moraaltheoloog aan Tilburg University in KN nr. 3/21.

Waarom vasten?
vr 12 maart '21

Zondag 7 maart 2021, 3de zondag van de Veertigdagentijd (jaar B)

De eerste lezing van vandaag over de uittocht uit Egypte begint met de meest plechtige, meest indrukwekkende verklaring uit het hele Oude Testament.
“Ik ben de Heer, uw God, die u heb weggeleid uit Egypte, het slavenhuis. Gij zult geen andere goden hebben ten koste van mij. Gij zult u niet voor hen ter aarde buigen”.
Het is een plechtige maar ook erg revolutionaire taal, die al de bestaande opvattingen en verhoudingen omver blaast. Het is de Marseillaise van het joods-christelijke denken.
God, de enige levende God, is een God die op mensen gericht is en die hen wil bevrijden en naar het echte leven voeren.
Alle andere “goden” lijken wel veelbelovend, maar het zijn in wezen tirannen die mensen tot slaaf maken.
God, de enige Heer, is niet iemand die slaafse onderwerping wil, maar een God die ons juist uit elke vorm van slaafzijn wil bevrijden.

Slavernij
Om nu goed te begrijpen wat dit oeroud verhaal over de bevrijding van Israël uit Egypte voor ons vandaag kan betekenen, moeten we eerst de betekenis van een paar begrippen proberen duidelijker te stellen.
Om te beginnen is er het woord slaaf. De Joden kregen in Egypte zeker geen voorkeursbehandeling. Ze deden er het zware werk waar de Egyptenaren zich te goed voor voelden. Maar de Egyptenaren betaalden wel hun slaven. En toen de Joden na een tijd begonnen te morren omdat de tocht door de woestijn zo eindeloos leek, klaagden ze dat ze, om Mozes te volgen, de VLEESPOTTEN van Egypte hadden verlaten. En toen ze Mozes en zijn God helemaal niet meer zagen zitten, maakten ze van hun gouden sieraden een levensgroot gouden kalf.
Ook niet direct een sterke aanwijzing dat de wegtrekkende Israëlieten een haveloze bende waren.
Het wordt integendeel steeds duidelijker dat de slavernij waarvan de mensen moesten bevrijd worden geen materiële ellende, geen pure armoede was.
Maar van hun gehechtheid aan zaken die hen van God, en dus ook van het echte leven, verwijderden.

Loskomen
En daarom volgt dan ook, als hoogtepunt van de uittocht, de gave van de 10 geboden. “Geboden” inderdaad en tezelfdertijd: woorden die leven geven.
Leven voor de gemeenschap en voor de individuele mens. Een levende gemeenschap is immers ook levengevend voor het individu.
Ga nu even die “10 geboden” na en je merkt dat het inderdaad gaat om woorden die het leven en het samenleven mogelijk maken en in stand houden.
Ze beloven wel geen gemakkelijk uitstapje.
En dat komt omdat de weg die God ons wijst, haaks staat op datgene waar we het vorige week over gehad hebben: onze dierlijke instandhoudingsdrang en het egoïsme en het uit zijn op onmiddellijke bevrediging dat daar het gevolg van is.
Ik zie dat bijvoorbeeld met mijn hondje. Als ik haar een gevarieerde portie eten geef, dan zal zij onmiddellijk de smakelijkste brokjes het eerst binnenspelen. En je hoort haar daarbij denken: “Dat heb ik alvast gehad, dat kunnen ze me niet meer afnemen”.
Ook mensen kennen die reflex. En de veertigdagentijd is de tijd bij uitstek om die egoïstische grijpreflex onder controle te krijgen.
Zo verschrikkelijk moeilijk is dat trouwens niet. Neem nu bijvoorbeeld dat voor de vastenperiode zo typische matigen in eten en drinken.
Wij kunnen dat en we doen dat soms ook. Maar dan niet omdat God dat van ons vraagt, maar de dokter of diëtiste of het schoonheidsideaal.
En dan is die matiging natuurlijk eerder een afgedwongen frustratie dan een soevereine beslissing.

God
En als we het nu toch eens echt voor God deden? Dán rijst natuurlijk de vraag of en hoe je God kan plezieren door af te zien van de “goeie dingen des levens” (die Hij trouwens zelf heeft geschapen)?
Je kan dat probleem proberen te ondervangen door te stellen dat je, wat je uitspaart door je te matigen in eten en drinken, aan Broederlijk Delen kan geven. Maar is dat niet nogal kinderachtig? Als je als volwassen mens inziet hoe onrechtvaardig de wereld in elkaar steekt, geef je beter een flinke som, om op die manier een statement te maken voor “herverdeling”.
De vraag blijft dus: hoe kan matiging in bijvoorbeeld eten en drinken betekenis hebben voor God?
Heel eenvoudig.
Je gelooft dat God echt van je houdt en je heel sterk nabij is.
Met je te beperken in eten, drinken, genotsmiddelen enz. zeg je dan dat je alles van Hem verwacht, dat zijn liefde voor jou belangrijker is dan die dingen.
Dat je ze laat uit liefde voor Zijn liefde.

EEN NIEUWE TOEKOMST VOOR DE SINT-NIKLAASKERK VAN GLABBEEK
do 11 maart '21

De kerkfabriek van Glabbeek had in haar kerkenbeleidsplan voorzien om haar kerkgebouw (Sint-Niklaaskerk, anno 1896) te herbestemmen. Gezien haar centrale ligging in een woongebied was een herbestemming naar een woonfunctie de meest voor de hand liggende optie. Er werd hiervoor gekeken naar verschillende gelijkaardige projecten in België en Nederland.
Met het gemeentebestuur werd eind oktober overeengekomen om de haalbaarheid voor een herbestemming naar een woonfunctie te laten onderzoeken.
Een haalbaarheidsstudie moet uitwijzen of deze herbestemming op een kwalitatieve, respectvolle en betaalbare manier uitvoerbaar is. Niet enkel een zo economisch mogelijk project is belangrijk, maar een project waarbij het historisch karakter en de eigenheid van de kerk op één of andere manier kan behouden blijven. Dit betekent dat op basis van een korte studie wordt onderzocht wat het potentieel is van de woonfunctie van de kerk. Architect Christophe Strouwen uit Bunsbeek kreeg de opdracht toegewezen.

De studie is ondertussen afgerond en wijst uit dat een woonfunctie realistisch is. Er kunnen in het kerkgebouw een zestal ruime appartementen uitgewerkt worden. Verschillende domeinen (stedenbouw, erfgoed, stabiliteit, financiële haalbaarheid en verkoop/verhuur) werden onderzocht en gunstig beoordeeld.
De kerkfabriek heeft de intentie om het kerkgebouw in eigen beheer te behouden en dus niet te verkopen.

Het gemeentebestuur engageerde zich om samen met de kerkfabriek dit bijzondere project te verwezenlijken. De komende tijd zullen de modaliteiten zoals financieringsmogelijkheden, verhuurpotentieel, … verder moeten onderzocht worden. Er ligt administratief evenwel nog heel wat werk op de plank vooraleer een aannemer aan de slag kan.

Pagina's