Nieuws uit de parochie

LICHTMIS 2021: ANDERS DAN ANDERS
za 13 februari '21

Lichtmis, een feest van licht en warmte, van kinderen!
Op Lichtmis vieren we de opdracht van Jezus in de tempel, 40 dagen na zijn geboorte. Hierbij hoort een mooie, warme en vrolijke kinderviering waarin jonge ouders hun kinderen laten zegenen en waarin de dopelingen van het afgelopen jaar met hun ouders de speciale gasten zijn. Zij krijgen na afloop hun doopkruikje mee om het thuis een mooi plaatsje te geven.
Dit kon uiteraard niet doorgaan dit jaar. Maar we vonden een leuk alternatief: de Lichtmiswandelingen. We stippelden twee wandelingen uit, zetten een tochtkaart met leuke audiofragmenten en fijne opdrachten online en warmden onze kerk op om het jonge volkje te ontvangen.

De opdracht: op zoek gaan naar het lichteiland
Onderweg maakten ze kennis met Jozef, Maria, Hanna en Simeon. Maar ook Koning Herodes kwamen ze tegen. Hij hield veel meer van het donker dan van het licht.
Maar onze kleinsten gaven, ondanks de regen op zaterdag en de bittere kou op zondag, niet op. Ze maakten onderweg een bedje voor hun baby, ze telden lichtjes, ze slalomden geblinddoekt door een labyrint van takjes en bladeren en nog veel meer. Uiteindelijk lukte het hen om het lichteiland te vinden.
Dat lichteiland lag verborgen in onze mooie zondagskerk waar de laatste opdracht wachtte: een lichtje aansteken en kijken hoe dat licht het donker verdrijft.
Er was ook nog een mooi gebed voorzien dat ze samen met hun gezin konden bidden en een laatste raadsel om op te lossen.
Heel wat kinderen formuleerden ook een mooie wens voor alle andere gezinnen.
Bij het naar buitengaan kreeg elk kind nog een brikje chocomelk en de ouders een lekker recept voor pannenkoeken en een mooie lichtmiskaart.
We mochten ook heel wat ouders ontvangen die het doopkruikje van hun kindje kwamen afhalen.

Een andere en speciale, coronaveilige, maar geslaagde Lichtmisviering.
Met dank aan alle kinderen en hun ouders voor hun enthousiasme. En een dikke duim voor alle vrijwilligers die spontaan hun medewerking aanboden.

OVERLIJDEN GILBERT VEULEMANS – ZUURBEMDE
vr 12 februari '21

zonsondergang (Aangepast)

Op 11 februari ’21 overleed Gilbert Veulemans op 72-jarige leeftijd. We nemen donderdag 18 februari ’21 om 10.30 uur in beperkte kring (omwille van de maatregelen m.b.t. de corona-epidemie) gelovig afscheid van hem in de Sint-Catharinakerk van Zuurbemde.
Deze plechtigheid zal uitgezonden worden via http://www.kerkglabbeek.be/livestreaming . U wordt uitgenodigd om deel te nemen en mee te bidden.

We betuigen onze christelijke deelneming aan zijn familie en wensen hen veel sterkte.
Mogen we vragen om uw gebed voor Gilbert?

De rouwbrief kan u vinden op www.ingedachten.be/nl/overlijdensberichten/overlijden-detail/11-02-2021/gilbert-veulemans

VORMSELS EN EERSTE COMMUNIES 2021
ma 08 februari '21

De bisschoppen van de Vlaamse bisdommen hebben vandaag beslist dat de vormselvieringen (plechtige communie) die voorzien waren tussen Pasen en Pinksteren, omwille van de coronapandemie verschoven zullen worden naar september of oktober ‘21. Voor Glabbeek zal deze dus niet doorgaan op zondag 18 april ’21 in de zondagskerk te Kapellen.

Waarschijnlijk zullen ook de vieringen van de Eerste Communie verplaatst worden naar een veiliger tijdstip om deze belangrijke dag in het leven van vele kinderen mooi te kunnen vieren.

De betrokken ouders zijn ondertussen geïnformeerd.
Zodra er in de komende weken meer geweten is, brengen we u op de hoogte.

Waarom al dat lijden?
ma 08 februari '21

Zondag 7 februari 2021, Vijfde zondag door het jaar (jaar B)

Het boek Job, waaruit de eerste lezing vandaag (zondag 7 februari) genomen is, behoort tot de hoogtepunten van de wereldliteratuur. Niet alleen omwille van de beelden, klanken en de poëzie van het hoogste niveau, maar vooral ook omwille van het onderwerp van het boek.
Het gaat over het waarom van al het lijden, al het afzien in de wereld.
En vooral ook over de vraag waarom het kwaad zo vaak goede mensen treft.
En het antwoord dat het boek Job daarop geeft, is dat er gewoon geen antwoord is.
’t Is te zeggen, er zal misschien wel een reden, een uitleg, een antwoord zijn, maar met ons verstand zullen wij er nooit achter komen.

Waarom?
Eerst misschien, heel kort, ons geheugen opfrissen.
Job is een man die het, zacht uitgedrukt, ongelooflijk voor de wind gaat.
Zijn rijkdom is immens, de liefde tussen hem, zijn vrouw en zijn kinderen intens.
Hij heeft een geweldig stel hele goede vrienden en alles wat hij onderneemt loopt volmaakt zoals hij het had bedoeld. Hij wordt door het leven vertroeteld.
Hij is volmaakt gelukkig. Job is bovendien een doorgoed mens én een vriend van God: hij is rechtvaardig en heeft een warm hart voor andere mensen.
En dan begint ineens de ellende. De ene “jobstijding” volgt op de andere.
Je kan het zo verschrikkelijk niet bedenken of Job wordt ermee geslagen. Zijn leven wordt een echte hel. En Job blijft zitten met die ene brandende vraag: waarom toch?
Het is de eeuwige vraag van goede mensen als het kwaad hen treft. Het is een vraag die leeft in alle tijden en culturen. Zelfs mensen die totaal niet geloven vragen zich in zo’n situatie af: waaraan heb ik dat verdiend? Alsof er toch ergens een Instantie zou zijn die het goede beloont en het kwade bestraft.
In het verhaal komen dan om beurt een aantal vrienden van Job een poging doen om een antwoord te formuleren op de kolossale waaromvraag.
Maar geen van hun bespiegelingen voldoet.

Vertrouwen
Totdat uiteindelijk God zelf Job aanraadt om niet verder te zoeken: het zal voor het menselijk verstand altijd een mysterie blijven. Net zoals God zelf mysterie is. (Elk beeld dat wij van God maken is een afgodsbeeld en moet verworpen worden).
Het enige wat Job overblijft is . . . vertrouwen. En dat doet hij. Hij blijft, ondanks alles, vertrouwen op God. (Wat overigens een ander woord is voor geloven in God). En dan wordt uiteindelijk dat vertrouwen beloond. Dit verhaal heeft een misschien wat overdreven “werelds” happy-end, maar de boodschap is duidelijk.
Blijf je niet blindstaren op die waaromvraag waar je toch geen antwoord op vindt.
Maar blijf vertrouwen op God en je zal merken dat Hij je redt. Vaak op een totaal andere manier dan jij misschien had verwacht of gewenst.
Maar blijf vertrouwen.
En hier zien we weer eens hoe belangrijk het verbonden zijn/blijven met God is.
Het christelijk geloof is geen kwestie van moraal en intellect alleen.
Het is op de eerste plaats een kwestie van openstaan voor God, van gebed en vertrouwvolle omgang met de Heer. Ook als het kwaad je overkomt.

Tekens
Zelfs al zou je voor volledige verlossing moeten wachten op het leven na dit leven, dan nog zal je de troost krijgen van te ERVAREN, nu al, dat Hij er is, dat Hij je draagt en van je houdt. En dat is juist de kracht die het gebed en het geloof je geeft. Weten dat Hij die van je houdt, het laatste woord heeft: wacht maar af en vertrouw op Hem. Ook al weet je geen antwoord op de vraag waarom je al die ellende overkomt, als je vertrouwvol met Hem omgaat WEET je gewoon dat Hij er is en dat Hij je ooit volledig zal verlossen.
Je weet dat dan ondanks alles wat je tegenzit en pijn doet, omdat je tekens krijgt van zijn aanwezigheid en van zijn liefdevolle aandacht voor jou. Moeilijk te geloven? Niet echt. Probeer het.
Sommige mensen zeggen: eerst zien en dan geloven. Maar zo is het niet.
Het is: eerst geloven en dán zien.

ASWOENSDAG – 17 FEBRUARI 2021
zo 07 februari '21

Op 17 februari is het Aswoensdag, het begin van de 40-dagentijd. Het is een moment in het kerkelijk jaar dat je in Glabbeek altijd op een opmerkelijke belangstelling mag rekenen. We kunnen dat zomaar niet laten voorbijgaan. Ook hier moeten wij ons echter houden aan die fameuze, niet-meer-dan-15-regel. We gaan het zo doen…
De plechtigheid zal zeer kort zijn:

  • Je komt de kerk binnen. Iemand nodigt je uit je handen te ontsmetten en begeleid je dan naar je plaats, op veilige afstand van de andere aanwezigen. Er volgt dan een kort gebed.
  • Dan een stiltemoment. En daarna kom je naar voor, de priester spreekt de klassieke woorden uit: “Mens, gedenk dat gij van stof zijt. . .”
  • En dan teken je zelf het askruisje op je voorhoofd. (voor iedere aanwezige zal een apart potje met as zijn, klaargemaakt onder streng hygiënische voorschriften).
  • Papa’s en mama’s mogen wel het kruisje aanbrengen op het hoofd van hun kinderen. Wat overigens een zeer zinvol gebaar is.

Excuses voor de nogal ongewone gang van zaken.
Maar ook hier zal je waarschijnlijk wel akkoord zijn met de redenering: beter dit dan helemaal niets.

Over wat vroeger de Duivel heette
vr 05 februari '21

Zondag 31 januari 2021, Vierde zondag door het jaar (jaar B)

De evangelielezing van deze zondag bericht ons over het optreden van Jezus in de synagoge van Kafarnaüm aan het begin van zijn openbaar leven.
En het blijkt dat Hij van in het begin een buitengewone indruk maakt op de mensen.
“Want”, zo staat er, “Hij sprak niet zoals de Schriftgeleerden, maar als iemand met gezag”. Schriftgeleerden gaven eindeloos veel uitleg over de Bijbel, oeverloos commentaar op de teksten en vaak ook op elkaar. Jezus echter sprak direct en in eigen naam. “Gij hebt gehoord, dat er tot u gezegd is, maar Ik zeg u. . .” En dat wekt niet alleen verbijstering op (later zal juist dát Hem ook aan het kruis brengen) maar het brengt mensen ook tot persoonlijke bekering.
Bemerk hier het grote verschil met ideologen, politieke leiders en activisten van verschillend pluimage die (denk aan Hitler) soms enorme massa’s achter zich krijgen “om de wereld te veranderen”. De anderen dus te veranderen. Jezus’ optreden daarentegen bewerkt persoonlijke bekering.
Mensen die zich in hun eigen leven afkeren van het kwaad en zich toekeren naar het goede. De enige manier overigens om ook maar enigszins iets goeds te kunnen betekenen voor anderen en voor de wereld. . .

Kwaad
Hoe zit dat trouwens met dat “Kwaad” waar we ons moeten van afkeren?
Ik schrijf Kwaad met opzet met een hoofdletter. Niet omdat ik het naar goddelijke hoogten wil tillen, maar omdat ik het ook niet wil bagatelliseren. Het Kwaad is overal prominent aanwezig, in de natuur, in de maatschappij en in de mens. Overal.
Tijdens de middeleeuwen heeft dat Kwaad een gestalte gekregen: een figuur met horens en bokkenpoten en lelijk als de nacht. Maar het Kwaad is niet lelijk als de nacht. Het is heel aantrekkelijk, tintelend en fris. Het gooit werelden van mogelijkheden voor je open en belooft je alles. Maar het vervult niets, het laat uiteindelijk alleen maar brokstukken over en oneindig veel lijden en verdriet, ontreddering en wanhoop.

Kiezen
Heeft het (terechte) afwijzen van de karikatuur van het Kwaad, de duivelsfiguur met zijn bokkenpoten er niet toe geleid dat we het Kwade zelf zijn gaan ridiculiseren? Ik denk het.
Je moet nochtans nogal blind zijn om het niet te zien, in de wereld maar ook diep in jezelf.
Dat aanhangers van Trump het Capitool bestormen, verbijstert ons. Maar hoe velen liggen er wakker van dat, veel dichter bij ons, terug slavenmarkten geopend werden waar mensen als beesten op een jaarmarkt worden gekeurd en verkocht? Ook het Kwaad niet willen zien, maakt er zelf deel van uit.
Het Kwaad bestaat wel degelijk en het is alomtegenwoordig. Het is afzichtelijk, mensonterend, mensvernietigend.
Het is de absolute tegenstander van God-die-liefde is. Als christen moet je dus kiezen. Een beetje van dit en een beetje van dat, kan niet.
Je moet kiezen.

Diep in ons
Het Kwaad in onszelf is blijkbaar ook meer dan een psychische aandoening of een noodlottig toeval.
Er bestaan duistere krachten. “Krachten die zich in de mens en in de wereld verzetten tegen God. Krachten die sterker zijn dan de mens en hem te gronde richten” (zie Vanden Berghe).
Die krachten weten wij ook diep in ons aanwezig. En ze keren zich niet alleen tegen anderen, maar altijd ook tegen onszelf. Het zijn krachten die mensen kleinhouden, verhinderen om echt te leven en om leven te geven aan anderen. Krachten die de absolute tegenpool en tegenstander zijn van Jezus en Zijn liefdevolle Vader.
En telkens als wij er de strijd mee aanbinden moeten we vaststellen dat het Kwaad zich zomaar niet gewonnen geeft, maar integendeel met dubbele kracht terugslaat.
Wij mogen echter nooit opgeven. Zelf kunnen we misschien niet zoveel.
En daarom zou het goed zijn moesten christenen terug meer bidden.
Het klinkt wat belegen, maar wij moeten echt terug meer leven in Gods nabijheid. Ons terug meer verbonden weten met de Heer.
Beseffen dat het christendom herleiden tot een aantal morele voorschriften met daarbij de nodige nobele voornemens, erg naïef is. Als wij het alléén moeten opnemen tegen het Kwaad staan wij zo goed als machteloos. Maar mét de Heer staan wij, om een oude boutade te gebruiken, sterk als een leger in slagorde.
En je beseft dan dat de kracht van God weinig te maken heeft met donder en bliksem, met macht en majesteit.
Dat de kracht van God in de eerste plaats mensen wil vrijmaken.
Vrij om goed te doen. Vrij om te beminnen.

PAUS STELT SPECIALE DAG IN VOOR GROOTOUDERS
wo 03 februari '21

Paus Franciscus heeft zondag bekendgemaakt dat op de vierde zondag van juli voortaan jaarlijks een Werelddag voor Grootouders en Senioren zal worden gehouden. Grootouders vormen de schakel tussen de verschillende generaties, maar worden al te vaak vergeten. Hun stem is zo waardevol omdat het mensen aan hun roots herinnert. Het is belangrijk dat grootouders kleinkinderen ontmoeten en omgekeerd.

De datum van de nieuwe werelddag is gekozen op basis van de gedachtenis van de Heiligen Joachim en Anna, de ouders van Maria en dus de grootouders van Jezus, die volgens de liturgische kalender op 26 juli wordt gevierd. Dit jaar wordt de Werelddag voor Grootouders en Senioren gehouden op zondag 25 juli. De paus zal die dag alleszins voorgaan in een eucharistieviering. Of er ook andere evenementen worden georganiseerd, wordt te gelegener tijd bekend gemaakt.

WAT IS DAT NU, LICHTMIS?
di 02 februari '21

Vandaag, 2 februari, vieren we Maria Lichtmis. Net zoals bij andere kerkelijke feesten, die stammen uit de christelijke oudheid, worden er in Lichtmis vele betekenissen samengevlochten tot een schitterend tapijt. Het loont de moeite om enkele van die draden voor te stellen.

Lees je even mee www.kerknet.be/interdiocesane-commissie-voor-liturgie/artikel/lichtmis-een-wereld-van-betekenis

Kentering
di 26 januari '21

Zondag 24 januari 2021, Derde zondag door het jaar (jaar B)

De lezingen van deze zondag gaan over “bekering”.
Bekering, en meer bepaald wat christenen daaronder verstaan – het je toekeren naar God – is een complex gegeven, je kan je daar niet zomaar in een paar zinnen vanaf maken.
Laten we ons daarom vandaag beperken tot één bepaald, maar zeer belangrijk aspect ervan: het gebruik van je tijd. Iemand die zich bekeert, verandert niet alleen van inzicht en overtuiging maar gaat ook zijn manier van leven aanpassen.
En dat heeft uiteraard ook gevolgen voor het gebruik van je tijd.
Als ik mij echt toekeer naar God zal ik ook de tijd waarover ik beschik anders gebruiken. Ik zal automatisch meer bezig zijn met God en het evangelie, met studie en gebed. En, als gevolg daarvan, ook meer werken aan mijn relatie met de mensen. Vooral met mensen voor wie ik iets kan betekenen, mensen die op een of andere manier in nood zijn, niet meetellen, geen aandacht krijgen.
Voor hen tijd maken is het kostbaarste geschenk dat ik hun kan geven.
Maar ook voor andere mensen zal ik meer aandacht hebben. Mensen die het goed maken, gezond zijn, niets te kort hebben, vrienden, collega’s. Ook aan hen zal ik spontaan meer aandacht geven. En tegelijkertijd even spontaan minder bezig zijn met het verwennen van mezelf. Ik zal m.a.w. beter proberen te onderscheiden waar het in het leven echt op aankomt. Zonder mezelf te verwaarlozen.

Crisis
En een tweede fenomeen dat opvalt bij een bekering, is dat ze bijna altijd voorafgegaan wordt door een serieuze crisis.
Op een bepaald ogenblik verliest het leven zijn vanzelfsprekendheid.
Je ziet dat heel vaak in de levens van heiligen.
Velen van hen hebben tijdens hun jeugdjaren een serieuze scheve schaats gereden. Denk aan Ignatius van Loyola en Franciscus van Assisi: aanvankelijk helemaal gefocust, niet op God of op de naasten, maar op eer en aanzien, en helemaal niet vies van zelfverwennerij.
En dan is er ineens die crisis, die hun totaal onverwacht overvalt en die heel hun leuke leventje compleet overhoophaalt: ze worden neergeveld door een ziekte, ze geraken ernstig gewond tijdens een oorlog of geraken op een andere brutale manier geconfronteerd met de broosheid van het bestaan. En vooral met de leegheid van hun eigen bestaan. En dan volgt een vaak maandenlang zich afsluiten van het vroegere leven, schijnbaar wezenloos ronddolen, nadenken, genadeloos scherp durven kijken naar je (vroegere) manier van leven. En dan komt het echte bekeringsmoment: je daarvan afkeren en je toekeren naar . . . heel anders gaan leven.
Je kan heel dat proces dat leidt tot de metamorfose ademloos volgen bij het lezen van heiligenlevens. Maar je vraagt je af: speelt dat alleen maar bij heiligen?
Kunnen wij dat niet meemaken? Wij, de mindere goden, wij, de gewone mensen?

Na corona
Ik ben zeker van wel. Misschien niet even spectaculair als bij grote heiligen, maar wij kennen ook zo’n momenten. Zeker in deze coronatijd. En daarom geloof ik ook niet wat de media (en dan vooral “de boekskes”), ons willen doen geloven: dat de betrachting van ieder van ons alleen maar is zo vlug mogelijk terug ongebreideld kunnen reizen, eten, drinken en seksen. Er wordt zelfs gesproken over “onze schade inhalen”.
Natuurlijk kijkt ieder van ons uit naar de hervatting van het normale leven.
Maar ik ben er zeker van dat ook velen tijdens deze crisis zijn gaan nadenken over de vraag of dat “normale leven” van ons wel zo normaal is.
Vooral tijdens het begin van de coronacrisis zag je dat. Het was duidelijk dat velen waren “stilgevallen” en tot bezinning kwamen. De wandelaars die je ontmoette waren veel meer onthaast en vriendelijk.
Mensen die “normaal” geen tijd hebben, hielden halt en maakten een praatje! De kassiersters in het warenhuis waren zo mogelijk nog vriendelijker dan anders.
En zelfs je schoonmoeder begon in te zien dat je eigenlijk een toffe peer bent.
Maar het duurt nu wat lang en van de aanvankelijke kentering blijft vandaag, uiterlijk althans, niet veel meer over.
En toch ben ik er zeker van dat velen van ons kritischer zijn gaan kijken naar onze “normale” manier van leven. Dat meer mensen vandaag bedenkingen hebben bij ons ongebreideld materialisme en bij de onverbiddelijke plicht om te genieten.
Zelfverwennerij voert immers niet tot echt leven. Het probeert alleen maar een compensatie te zijn voor een leven dat ervaren wordt als leeg en zinloos.

PASTORALE ZONE GLABBEEK LANCEERT KINDERVRIENDELIJKE LICHTMIS-LUISTERWANDELINGEN
di 26 januari '21

Op zaterdag 6 en zondag 7 februari ‘21, telkens van 13 tot 18 uur, organiseert de Pastorale Zone Sint-Franciscus een “Lichtmis-luisterwandeling” voor gezinnen.

Deze wandeling zal doorgaan in en rond de zondagskerk van Kapellen. Je kan kiezen voor een wandeling van 1,5 km (die toegankelijk is voor kinderwagens) en eentje van 4 km.
De wandelingen starten aan de kerk. Onderweg beluister je audiofragmenten en voer je leuke opdrachtjes uit. De laatste opdracht is opnieuw in de kerk. Daar kan je tot 18 uur terecht. Het geheel is op maat van kinderen tot 10 jaar.
Na afloop krijgt ieder gezin een fijne Lichtmis-attentie.

Download je digitale tochtkaart op www.kerkglabbeek.be/lichtmis
Liever een papieren exemplaar? Deze kan je afhalen in de kerk voor je vertrek.

Wat heb je nodig?

  • een babypop in een warm dekentje;
  • en sjaal die dienst kan doen als blinddoek;
  • een zak om takjes en andere schatten in te verzamelen;
  • een smartphone of tablet met internetverbinding;
  • gepast schoeisel;
  • mondmaskers om de kerk te betreden.

Coronamaatregelen zullen strikt toegepast worden. Zo is het mogelijk dat je even moet wachten aan de kerk, zodat er nooit meer dan 15 mensen aanwezig zijn.

Deelname is gratis.

Wij hopen van harte je te mogen ontmoeten op 6 of 7 februari!

Pagina's