Nieuws uit de parochie

BOOMPLANTING ALS SYMBOOL VOOR HET STREVEN NAAR EEN LEEFBARE TOEKOMST
ma 19 oktober '20

Op 24 mei 2015 publiceerde paus Franciscus zijn spraakmakende encycliek Laudato Si’, die stelt dat ecologie, rechtvaardigheid en vrede één geheel vormen. ‘Integrale ecologie’ is de sleutel voor een wereld met toekomst.
Vijf jaar later inspireert Laudato Si tot het uitroepen van een wereldwijd ‘Jaar van Laudato Si’ om de oproep kracht bij te zetten voor een échte ommekeer naar een duurzame wereld.

Op zondag 18 oktober ’20 om 11.30 uur werd er, als afsluiter van de installatie- en aanstellingsviering in de nieuwe, eengemaakte Pastorale Zone Franciscus, door de misdienaars -onze jeugd & onze toekomst- een hoogstam kersenboom geplant aan de eeuwenoude pastorie van Glabbeek, in aanwezigheid van Mgr. Vanhoutte, de nieuwe zoneploeg, de kerkraad van Glabbeek en een afvaardiging van Natuurpunt Glabbeek
. Met het planten van deze boom drukken we onze christelijke hoop uit voor een leefbare toekomst en ons engagement voor een ecologische bekering.

MYSTERIE ROND #GLABBEEKSCHAKELT ONTRAFELD
zo 18 oktober '20

Vandaag was het de officiële start van de Pastorale Zone Franciscus. Om de nodige aandacht te trekken op dit gebeuren werd de voorbije weken #glabbeekschakelt op de Glabbekenaren losgelaten. Glabbeek schakelt een versnelling hoger, schakelt parochies aan elkaar, wil mensen schakelen.
Omdat Sint-Franciscus doorgaans gekend is als de figuur die met de vogels sprak, doken er her en der langs wandelwegen groene en rode houten vogels op. Lucas De Visscher, een fictieve Glabbeekse ornitholoog op Facebook, leidde dit allemaal in goede banen. Op verschillende plaatsen bracht hij, met tijdelijke milieuvriendelijke verf, ook de groene woorden #glabbeekschakelt aan op voetpaden.

Morgen, maandag 19/10, worden de winnaars van de twee wedstrijden (wandelingen en selfies), bekendgemaakt!

PASTORALE ZONE FRANCISCUS VAN START
zo 18 oktober '20

Sint-Franciscus (van Assisi) werd gekozen als de patroonheilige voor de nieuwe eengemaakte parochie voor Groot-Glabbeek. De naam en het daarbij horende logo, die tot nu toe angstvallig geheim werden gehouden, werden in de eucharistieviering van vanochtend bekend gemaakt.

Waarom de keuze voor (Sint-)Franciscus?
Franciscus (°ca. 1182, +1226) was een ongewone en veelzijdige persoonlijkheid met een open oog voor de problemen van zijn tijd. Een man van de milieubeweging, een vredesactivist en een voorstander van dialoog, van mensen en van religies verbinden. Een man die altijd de kant koos van de minsten in de samenleving. Gevoelig, genereus, radicaal en goedhartig. Maar ook en vooral iemand die zich verbonden wist met God, die het Evangelie, de Blijde Boodschap uitdroeg over heel de wereld. Getuige daarvan de vele volgelingen (Minderbroeders, Kapucijnen, Clarissen…),
die gedurende zijn leven al overtuigd waren van het feit dat deze boodschap niet verloren mocht gaan.
De combinatie van deze eigenschappen heeft de doorslag gegeven.

Met onze huidige Paus verkeren we bovendien in goed gezelschap, want ook hij koos voor de naam Franciscus en dat heeft eveneens bijgedragen tot ons besluit. Ook hij is een vernieuwende geest, een eenvoudige en inspirerende figuur met aandacht voor mensen, voor de zwakkeren in de samenleving. Ook hij leeft ons het Evangelie voor.

ONZE VERBONDENHEID MET DE WERELDKERK
za 17 oktober '20

Sinds kort wappert er een vlag in de voortuin van de pastorie van Glabbeek. Het is de vlag van Vaticaanstad, de hoofdzetel van de Katholieke Kerk. Deze zal het ganse jaar door gehesen blijven. Hiermee willen we als Pastorale Zone de spirituele band met onze Paus en met de Wereldkerk aangeven.

De vlag van Vaticaanstad bestaat uit twee even brede verticale banden. Aan de mastzijde een gele (of gouden) band, daarnaast een witte band met daarin de sleutels van Sint-Pieter en de pauselijke tiara.

De sleutels symboliseren de sleutels van de Hemel en werden door Christus aan Petrus gegeven. Omdat de pausen worden beschouwd als de opvolgers van Sint-Pieter, zijn de sleutels een van de belangrijkste elementen die de Heilige Stoel symboliseren.
De gouden en de zilveren sleutels vertegenwoordigen respectievelijk spirituele en wereldlijke krachten. Ook vertegenwoordigen de kleuren van de vlag de kleuren van de sleutel, waarbij geel de gouden sleutel vertegenwoordigt en wit de zilveren sleutel vertegenwoordigt.

De tiara geldt als symbool van de drievoudige pauselijke macht, namelijk als priester, leraar en koning.

PASTORALE ZONE GLABBEEK OFFICIEEL VAN START
vr 16 oktober '20

Deze foto dateert van vóór de corona-periode.

Op zondag 18 oktober 2020 om 9.30 uur zal Mgr. Koen Vanhoutte (hulpbisschop in het aartsbisdom Mechelen-Brussel) de nieuwe Pastorale Zone Glabbeek officieel installeren tijdens een (corona-veilige) eucharistieviering in de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk, de zondagskerk te Kapellen. In deze viering zullen ook de eindverantwoordelijken van de pastorale velden aangesteld worden. Voor liturgie is pastoor Luc Thiry verantwoordelijk, Gert Janssens wordt verantwoordelijk voor catechese en staat in voor de algemene coördinatie, Agnes Vanhellemont neemt diaconie (zorg voor de minderbedeelden) onder haar hoede, Chris Nys evangelisatie en Jan Tweepenninckx het financiële luik. Zij vormen samen de zoneploeg.

De patroonheilige voor deze eengemaakte nieuwe parochie en het daarbij horende logo zullen tevens in deze viering bekendgemaakt worden.

Voor de mensen die deze viering thuis graag willen volgen voorzien we live streaming via www.kerkglabbeek.be/livestreaming

MEISJES & JONGENS UIT KAPELLEN VIEREN HUN EERSTE COMMUNIE
do 15 oktober '20

Foto: Luc Vanrijkel

Van uitstel hoeft nog geen afstel te komen… De COVID-gezondheidscrisis gooide roet in het eten, maar op zondag 27 september was het dan toch zover: 9 jongens en meisjes ontvingen voor de eerste keer de Heilige Communie op zaterdag 10 oktober ‘20 in de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk van Kapellen. Ouders, broers, zussen en enkele familieleden konden samen met hen meevieren. Andere familieleden konden via internet de viering live volgen.

Van harte proficiat aan Aylice, Elise, Inora, Jeff, Julie, Lina, Lynthe, Margot & Tuur en hun ouders, broers en zussen, meters en peters, oma’s en opa’s, …!

ALLERHEILIGEN 2020
wo 14 oktober '20

Van harte welkom om mee jouw overledene(n) te herdenken onder corona-veilige omstandigheden.

GEBEDSKALENDER 2021
di 13 oktober '20

Al vele jaren is de gebedskalender van Kerk & Leven een vertrouwde metgezel voor het dagelijks gebed van velen. Ook voor 2021 vindt u hierin een rijke schat aan inspirerende gebeden.

Kostprijs: 11 euro tot 15 oktober 2020 (nadien 15 euro)
Bestellen via www.halewijn.info

Uitbreken
ma 12 oktober '20

Zondag 11 oktober 2020, Achtentwintigste zondag door het jaar (jaar A)

Vorige week hebben wij het uitgebreid gehad over de dringende nood aan een nieuwe evangelisatie. Over de noodzaak om ons geloof terug door te geven, om mensen opnieuw te winnen voor Jezus en zijn evangelie.
Om de doodeenvoudige reden dat wij op een punt zijn aangekomen waarop wij wel moeten uitbreken en verkondigen, willen wij niet gewoon verdwijnen.
Het zal voor niemand van u een openbaring zijn als ik vertel dat onze kinderen niet meer automatisch het geloof van hun ouders en grootouders overnemen.
En dat de ons omringende cultuur ook niet bepaald nog zo van het christendom doordrongen is, dat mensen die het elders gaan zoeken raar bekeken worden.
Wij moeten terug de boer op. Wij moeten, net zoals een politieke partij, terug mensen winnen voor onze ideeën.
Maar dan niet om terug te vervallen in oude zonden: niet om terug machtig te worden en onze opvattingen aan iedereen op te dringen.
Maar vanuit de diepe overtuiging dat wat Jezus ons gebracht heeft, alles te maken heeft met het vinden van levensvervulling en levensgeluk voor elke mens.

Lamentabel
Eens daarvan overtuigd, kunnen we ook de moed opbrengen om eerlijk en kritisch te kijken naar de toestand waarin we als Kerk en als parochie zijn aanbeland.
Wij zijn helemaal verzand in wat je zou kunnen noemen: onderhoudspastoraal.
D.w.z. dat we geleerd hebben allang content te zijn als we zoveel mogelijk van het bestaande kunnen laten voortbestaan, terwijl het allemaal alsmaar verder afbrokkelt. Je kan het vergelijken met die Chinese jongleurs, die verschillende borden (telloren) op stokken draaiende houden door van de ene stok naar de andere te rennen, en dan met vlugge bewegingen van de stokken de boel in gang proberen te houden. Maar ze mogen lopen als gek, vroeg of laat moeten ze ermee ophouden of de borden vallen 1 voor 1 op de grond.
Parochies die alleen nog aan onderhoudspastoraal doen, zijn stervende, zijn eigenlijk op sterven na dood.
En het alsmaar groter maken van de pastorale zones biedt geen enkel soelaas.
Wij moeten gewoon terug uitbreken.

Grondig
Hoewel, zo “gewoon” is dat natuurlijk ook niet. Het gaat over niet meer of niet minder dan het voortbestaan van de Kerk in onze streken. Het zal dus gaan om een werk van lange adem. Grondig werk ook. Ophouden met knippen en plakken en pleisterwerk.
Ophouden met prullen. Inzet, wilskracht en enthousiasme zullen nodig zijn.
Vorming en doorzettingsvermogen ook. En alles, maar dan ook alles in de parochie zal moeten gefocust zijn op missionering, op evangelisatie.
Je moet van mij vandaag dus geen soort “masterplan” of visie verwachten die ik hier eens uit de doeken kom doen om dan volgende week het al te hebben over iets anders.
Het christelijk geloof is wezenlijk missionair. Het zal een werk van jaren zijn om al onze krachten opnieuw te mobiliseren in die richting. Wij zijn wat dat betreft nogal van de gemakkelijke kant geworden. . .

Schuldgevoel
Vandaag daarom alleen maar een inleidend woordje, bedoeld om onterechte schuldgevoelens weg te nemen bij zovele mensen die lijden onder het besef dat ze er niet in slaagden hun geloof door te geven aan de volgende generatie. Die pijn is heel begrijpelijk, en ik kan daar alleen maar met respect en begrip over spreken. Maar het gevoel is onterecht.
Je kan daar niets aan doen. De tijden zijn grondig veranderd.
Om te beginnen is een zeer groot gedeelte van de invloed en het gezag van de ouders op het denken en het gedrag van de kinderen overgenomen door de leeftijdsgenoten en de media.
Ook bij het doorgeven van het geloof kwam er een bijna totale breuk met het verleden.

Alles anders
Vroeger werd je geboren in een (min of meer) christelijk gezin en vanaf het begin nam je “christelijke” gewoontes en gedragingen aan: je ging naar de mis, onderhield de geboden, je ging naar een katholieke school, een katholieke jeugdbeweging enz.
In een tweede fase kon je, levend in die christelijke “cocon” ook gelovig worden (ook hier de ene min, de andere meer). En in een derde fase kon je je ook opgenomen en gedragen voelen in die christelijke gemeenschap.
Tegenwoordig is die situatie helemaal omgegooid.
Mensen (jongeren én ouderen) beginnen pas interesse te krijgen voor Kerk en parochie als ze daar een gemeenschap ontdekken die warm aanvoelt. Als de parochie een gemeenschap is waar mensen zich gedragen weten en waarderend en vriendelijk met elkaar omgaan. Een plaats waar ze niet alleen preken over “broeders en zusters”, maar waar ze zich ook echt zo gedragen.
Pas wanneer op die manier (meer nog dan door preken of boeken) hun interesse gewekt is, kunnen ze tot geloof komen en gaan ze zich uiteindelijk en vanuit dat geloof ook anders gedragen.

Warmte
Wanneer in deze tijd een parochie, een christelijke gemeenschap nog wil aanspreken, dan moet ze opvallen door de manier waarop de mensen in die kerk, in die parochie, in die christelijke vereniging met elkaar omgaan.
En zo komen we tot de allereerste, allernoodzakelijkste voorwaarde als wij in onze tijd willen evangeliseren en terug mensen willen aantrekken.
Wij zullen hen pas aanspreken als wij een hartelijke parochie zijn, waar mensen anders met elkaar omgaan dan buiten die parochie. Als wij voor mensen een voorbeeld zijn van hoe zij graag hebben dat het er in heel de maatschappij zou aan toegaan.
Dat is de allereerste voorwaarde. Daar moeten we al onze krachten op richten.

Dringende nood
ma 05 oktober '20

Zondag 4 oktober 2020, Zevenentwintigste zondag door het jaar (jaar A)

Een van de centrale christelijke geloofspunten is altijd geweest dat Jezus zowel God was als mens. Dat in Jezus, een mens, God zich aan ons heeft laten kennen op een manier die voor onze beperkte vermogens begrijpelijk is. Beperkte vermogens, die ons verhinderen om vanuit onszelf door te dringen in dat geweldige Mysterie dat God is.
Wat Jezus ons bracht volstond om contact met God te kunnen nemen, om een relatie met Hem aan te kunnen gaan.
Dat Jezus echter ook 100% mens was, maakt dat Hij, zoals elke mens, eerst kind was en opgroeide en leerde, en dus ook qua inzichten evolueerde.
In het evangelie van vandaag zijn wij getuige van zo’n beslissende verandering, van zo’n evolutie in zijn denken. Het moment namelijk waarop zich in Jezus’ geest de gedachte heeft uitgekristalliseerd dat zijn Boodschap niet alleen voor zijn eigen volk bestemd is, maar voor alle mensen.
Eigenlijk was die doorbraak al gebeurd tijdens zijn gesprek met een Syro-Fenicische vrouw. Een met de nek aangekeken zondares trouwens, die het lef had om als vrouw, als niet-Joodse en bovendien ook nog als iemand die het niet zo nauw nam met de goede zeden, Hem, een rabbi, uit te dagen zijn mening over zijn eigen roeping te herzien. Il faut le faire.

Breuk
De ommekeer, de verruiming in zijn denken was dus al gebeurd. Het evangelie van vandaag legt alleen maar het moment vast waarop Jezus die verandering van inzicht aan de Joodse machthebbers kenbaar maakt.
En hen waarschuwt dat hun zelfgenoegzaamheid “Wij zijn de zonen van Abraham” hen niet zal redden. Dat hun verbeten opvatting dat zij het uitverkoren volk van God zijn, God zelf tot niets verplicht. Dat God, als Hij dat wilde, zich gemakkelijk uit stenen een ander volk kon vormen.
Jezus waarschuwt hier de (Joodse) machthebbers voor de op handen zijnde breuk als zij niet van koers veranderden. En vermits machthebbers altijd als de dood zijn voor elke verandering, zal die houding Hem aan het kruis brengen.
Die breuk zal later echter door Paulus ook effectief doorgevoerd worden.
Het zou een breuk worden van wereldhistorische betekenis. Het jonge christendom liet de omknellende en sektarische banden met het jodendom los en werd het geloof dat de wereld zou veroveren.
Tot op vandaag zien vele joden ons nog altijd als joodse ketters. Er zijn nu wel “Jews for Jesus”, joden met een boontje voor Jezus. Maar echt bekeren mag niet. “Gewone” (niet-chassidische) joden zijn vrij liberaal in die dingen.
Ze gaan je niet echt vies bekijken, vertelde onlangs een “nieuwe christen” op tv, als je bijvoorbeeld boeddhist wordt, of hindoe, of zelfs moslim.
Maar christen worden, dat is “erover”. Christenen blijven de scheurmakers, de afvalligen, de ketters.
En hier stop ik, want ik ben mij er wel van bewust dat wij hier niet zijn samengekomen om eens rustig van gedachten te wisselen over de joods-christelijke betrekkingen.

En wij?
De vraag die ons vandaag moet bezighouden is, waar staan wij in die parabel van de misdadige wijnbouwers? Zijn wij niet diegenen die vandaag tegen Jezus zeggen: wij zijn christenen, ons moet je niets meer komen vertellen?
Dragen wij nog vruchten? Zijn wij nog vervuld met ijver voor ons geloof en voor wat Jezus van ons vraagt? Proberen wij nog mensen te winnen voor ons geloof, mensen te verleiden tot een omschakeling, tot een andere manier van leven?
Zijn wij nog overtuigd dat een echte ontmoeting met de levende Heer, het besef van zijn aanwezigheid in je leven, mensen tot leven brengt?
Missioneren wij nog of vinden wij het allang goed als wij wat Goede Werken steunen en wat geld geven aan ngo’s?
Geloven wij nog wel echt?
Laatst las ik nog een stukje van een bekende columnist, die niet zonder bijtend sarcasme schreef over de “katholieke dialoogschool” van Lieven Boeve.
Scholen waar katholiekgelovige en andersgelovige kinderen en leraars in respect voor ieders opvattingen met elkaar in dialoog gaan.
Hij vraagt zich af of in veel van de katholieke dialoogscholen de “andersgelovigen” niet de enigen zijn die nog geloven.
Overdreven, jazeker, maar toch ook pijnlijk. Want, helemaal onwaar is het ook niet.

Mensen winnen
Het simpele feit ligt daar dat wij moeten omschakelen, dat wij terug moeten evangeliseren, willen wij niet gewoon verdwijnen. Wij moeten abrupt breken met onze gezapige “onderhoudspastoraal” die nergens toe leidt. Met het in stand houden van gebouwen en folklore en met het herleiden van geloof tot moraal.
Wij moeten terug evangeliseren, mensen winnen voor het geloof. Niet om lidkaarten te verkopen, maar vanuit de stellige overtuiging dat de ontdekking van God in je leven, een relatie aangaan met God, een enorme verrijking betekent. Dat het ontmoeten van de levende Heer diep-gelukkig makend is.
Wij zouden als christenen de komende jaren met bijna niets anders meer bezig moeten zijn.
Als wij echt menen wat wij beweren, als wij echt geven om mensen, willen dat ze gelukkig zijn, dan moeten wij hun vóór alles terug Jezus leren kennen.

Relatie
Maar om dat te kunnen, moeten wij natuurlijk eerst zelf Jezus kennen van “binnenuit”. Moeten wij zelf een relatie met Hem hebben.
Ik weet dat dat zwaar klinkt. Maar laat ons beginnen met gewoon terug te bidden. Met te spreken met Hem. Met onze eigen woorden.
Dat God Schepper is van hemel en aarde zegt me eigenlijk niets, als ik diep in mijn hart geen weet van Hem heb. En weten dat geloven wetenschappelijk verantwoord is, is interessant, maar het verdwijnt in het niets vergeleken met het ervaren van God in je leven. Met het diepe besef dat je gedragen wordt door een God die oneindig veel van je houdt. Daar moeten we toe komen.
En dat kan alleen door je te openen voor Hem, door contact met Hem te zoeken. . .

Pagina's